ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.....

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.....

stellasiteΣυντάκτης: Στέλλα Κοντάκη

Παρατηρώ πολύ καιρό σιωπηλά και με πόνο ψυχής, σαν απλός θεατής, τα όσα γίνονται στ’ όνομα της παράδοσης.

Μια λέξη τόσο κακοποιημένη και τιμημένη παράλληλα, γιατί ευτυχώς υπάρχουν πάντα και εκείνοι που δεν «πουλούν» για τη δόξα, το χρήμα και την προσωπική τους προβολή, αξίες, ήθη, έθιμα και όσα μας παρέδωσαν οι πρόγονοι μας.
Αναρωτιέμαι που πάμε, που θα φτάσει το κακό και αν ποτέ σταματήσει. Μοιάζει σαν χείμαρρος που παρασέρνει στο πέρασμά του ότι έχει απομείνει όρθιο.
Κάποιοι αντιστέκονται ακόμα, κάποιοι άλλοι δυστυχώς όχι. Αντίθετα, κάνουν ότι μπορούν για να πουλήσουν ελπίδα στους φιλόδοξους νέους που δικαίως ονειρεύονται μια λαμπρή καριέρα και παλεύουν γι’ αυτό. Όμως δεν είναι πάντα αρκετό... Έρχεται το «σύστημα» και φρενάρει την όποια προσπάθειά τους, πείθοντας τους ότι δε θα φτάσουν πουθενά, ότι είναι σε λάθος δρόμο.
Έρχονται γεμάτοι υποσχέσεις να τους δείξουν εκείνοι (που ανήκουν στο σύστημα) τον σωστό δρόμο... αυτόν που για να τον διαβείς πρέπει να πληρώσεις τα απαιτούμενα ποσά, για να γεμίσουν κάποιων οι τσέπες πουλώντας ελπίδες...
Φυσικά, δεν εξετάζουν αν το «προϊόν» που αγοράζουν αξίζει... δεν τους ενδιαφέρει αυτό. Δεν τους ενδιαφέρει αν αδικούν κάποιους άλλους, που αρνούμενοι να πληρώσουν ή μη έχοντας τη δυνατότητα αυτή ακόμα και αν θέλουν, μένουν στο περιθώριο. Δεν τους ενδιαφέρει αν αυτό που προβάλλουν, σε κάποιες περιπτώσεις προσβάλλει την παράδοσή μας. Αυτοί σ’ ένα Θεό μόνο πιστεύουν.. στο χρήμα.
Το λυπηρό επίσης είναι ότι συχνά, δε λειτουργούν μεμονωμένα. Πίσω τους υπάρχουν αυτοί που τους στηρίζουν, τους δίνουν τις ανάλογες θέσεις αλλά κρύβονται, διασφαλίζοντας την ακεραιότητα του ονόματός τους.

Στο βωμό του συμφέροντος θυσιάζουν επίσης, ανθρώπους και αξίες και κάποιοι που δε ζητούν χρήματα. Αυτούς θα τους ονόμαζα θεατρίνους.
Παίζουν καλά το ρόλο τους για να πάρουν από το εκάστοτε θύμα τους αυτό που επιθυμούν. Στοχεύουν σε ανθρώπους με δυνατότητες, γνωριμίες και θέσεις κλειδιά, που έχοντας καλή ψυχή και απεριόριστη αγάπη για τον τόπο μας, βοηθούν όσο μπορούν απ’ το δικό τους μετερίζι. Εκεί λοιπόν αναπτύσσουν όλο το υποκριτικό τους ταλέντο. Παριστάνουν τους φίλους, ή τους αδικημένους της ζωής, που τους στέρησε πολλά, τα οποία ζητούν από το θύμα τους. Ζητούν βοήθεια και στήριξη και μόλις την πάρουν εξαφανίζονται χωρίς ούτε καν να πουν ένα ευχαριστώ. Το δικό τους ευχαριστώ εξάλλου, το ζωγραφίζουν, δεν το λένε.... κι εσύ κοιτώντας στον καθρέφτη σου, βλέπεις άλλο ένα «έργο τέχνης»..... μια ακόμα καλοσχηματισμένη μαχαιριά στο στήθος σου.
Και κάθεσαι ανήμπορος να καταλάβεις που έφταιξες.. Να μετράς πληγές από εκείνους που έδωσες την ψυχή σου για να πετύχουν, γιατί πίστευες πως το άξιζαν... Εσύ όμως δεν άξιζες και δε θ’ αξίζεις ποτέ στα μάτια και τη μαύρη ψυχή τους.. Δεν σε βλέπουν καν. Τους έχει θαμπώσει η έπαρση, ότι κάτι έγιναν. Μα αυτό το «κάτι» στο χρωστούν και πονάς που δε το αναγνωρίζουν.
Δεν έχεις ανάγκη από μεγάλα λόγια.. θες απλά να νιώσεις ότι εκτίμησαν ότι έκανες, ή τουλάχιστον να μη βλέπεις στον καθρέφτη σου τη μαχαιριά τους.
Κάπως έτσι διαμορφώνεται μια κατάσταση – πληγή, που αιμορραγεί συνεχώς και πιστεύω πως μπορεί να γιατρευτεί, αρκεί να υπάρχει θέληση. Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο, αλλά αν αντισταθούμε στο άδικο, το βρώμικο και καταστροφικό παιχνίδι τους, υπάρχει ελπίδα. Αν σπάσουμε τη σιωπή και μιλήσουμε, θα προστατεύσουμε την εξάπλωση του φαινομένου. Αν μάθουμε να λέμε όχι εκεί που πρέπει. Ας σκεφτούμε λίγο παραπάνω πριν πράξουμε. Ας ρωτήσουμε να μάθουμε πριν εμπιστευθούμε. Ας κλείσουμε την πόρτα σε κάθε επιτήδιο, που μας χειρίζεται με τον τρόπο του. Υπάρχει κι άλλος δρόμος.. αν κάτι αξίζει... Αν αναλογιστούμε, πως έφτασαν τόσο ψηλά κάποιοι, όταν ακόμα δεν υπήρχαν όλα αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τόσος βομβαρδισμός από τα ΜΜΕ, θα το διαπιστώσουμε εύκολα.
Ότι αξίζει δε χάνεται....
Αν δεν αξίζει, όσο κι αν πληρώνοντας το «φουσκώσουμε», θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να το ξεφουσκώσει και να το κατατάξει στη θέση που του αναλογεί.
Η πλύση εγκεφάλου, δε διασφαλίζει την καταξίωση. Μπερδεύει ίσως για λίγο τον κόσμο, αλλά έρχεται η ώρα που το τοπίο ξεκαθαρίζει...
Καλύτερα στα «χαμηλά» και βήμα βήμα, με πολύ δουλειά και κόπο ν’ ανεβεί όποιος αξίζει... παρά πληρώνοντας για τα όνειρά του, αγοράζοντας εφήμερη δόξα και λίγο αργότερα να κάνει βουτιά στο κενό...

Ας πετάξουμε τα σκουπίδια από τη ζωή μας, αν θέλουμε να γίνει ο κόσμος μας ένας ολάνθιστος μπαξές..
Το οφείλουμε στα παιδιά μας, σε εμάς και τους προγόνους μας, να διαφυλάξουμε αυτόν τον τόπο, τα ήθη, τα έθιμα, τις αξίες και τις παραδόσεις μας.
Άλλοι λαοί πολεμούν να κλέψουν τον πολιτισμό μας κι εμείς πολεμούμε να ισοπεδώσουμε τα πάντα. Ευτυχώς και πάλι θα τονίσω, ότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και σε αυτόν τον τόπο έχουμε πολλές και φωτεινές!!

Ας γίνει λοιπόν η εξαίρεση κανόνας, μπορούμε!!