ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΚΑΝΑΛΗΣ ((ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ)) "Το προσκύνημα της αγάπης"

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΚΑΝΑΛΗΣ ((ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ)) "Το προσκύνημα της αγάπης"

toprosinimatisagapis

 

 

Μαντινάδες από το βιβλίο "Το προσκύνημα της αγάπης"

που υπογράφει ο Γιάννης Δακανάλης (Στρατηγός)

από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΝΤΑΚΗ

 

Ποιας νύχτας είσαι όνειρο, να θυμηθώ παλεύγω
κι έχουν ασπρίσει τα μαλλιά κι ακόμα σε γυρεύγω.

piasnixtas

Το πρόσωπο σου γελαστό, να το θωρρώ μ’ αρέσει
έκλαψες και κοπήκανε τα χρόνια μου στη μέση.

Ήντας μ’ αρέσει πάνω σου από μικιός γατέχω
για δε θυμούμαι όνειρο μέσα ντου να μη σ’ έχω.

Αν η ευχή τσ’ αγάπης μας δε βγει με τόσα αστέρια
όλα στη μοίρα αφήνω τα και στου Θεού τα χέρια.

eimai

Ως κι αν πονώ τη σκέψη σου εγώ δε τη ‘ποβγάνω
άμα δε σ’ έχω ούτε ‘κει, ήντα να ζω να κάνω.

Σκέψη μου άμε να τη βρεις κι ας μη σε θέλει εκείνη
ίσως πονεί κι αμοναχή δε πρέπει να ‘πομείνει.

Δάκρυα που δε κύλησαν ποτέ στα μάγουλα μου
στο χωρισμό σου τρέξανε μια θάλασσα κερά μου.

mayra

Μη ξαναρθείς στο όνειρο, μη κάνεις κόπο άλλο
κι άμε να βρεις ένα σεβντά ‘πο μένα πιο μεγάλο.

Άλλος ‘πο μάνα ορφανός και άλλος από κύρη
κι εγώ ‘πο την αγάπη σου, όφου και πού θα σύρει.

Πε μου ανε χαλάλισες πράμα εσύ για μένα
π’ αγκάλιαζα τη μοναξά τα βράδια αντί για σένα.

ekeini

Κομμάθιασε μου την καρδιά, μη σε προβληματίσει
δεν έχω μάθει να μισώ ότι ‘χω αγαπήσει.

Μ’ έμαθες πόνε ν’ αγαπώ ακόμα και το δάκρυ
μα και τσοι λόγους που ‘ρχεται στων αμαθιών την άκρη.

Πριν σε γνωρίσω ήντα ‘βρινα του κόσμου να μ’ αρέσει
όλα τριγύρω καταχνιά κι εσύ το φως στη μέση.

feggari

Μέσα στο γέλιο έκρυψα κάθε καημό και πόνο
κι όλοι με βλέπουν ευτυχή μα ‘γω γατέχω μόνο.

Την αγαπώ κι αδιαφορώ αν μ’ αγαπά κι εκείνη
ο έρωντας μοναχικός ήτανε και θα ‘πομείνει.

Δεν έχω μάθει ν’ αγαπώ απ’ το πολύ πιο λίγο
ούτε και πίσω να γυρνώ σ’ ένα σεβντά αν φύγω.

mifovitheis

Άσε τη σκέψη σου να ‘ρθει στο μπέτη μου να θέσει
σαν να ‘σαι εσύ θα τση μιλώ που ξέρω πώς σ’ αρέσει.

Είμαι καλά, για δε μπορώ να πω και πράμα άλλο
κι ας είν’ τα βάσανα βουνό που βγαίνω ζάλο ζάλο.

Γερό κομμάτι στην καρδιά δε μου ‘μεινε να δώσω
μη μου σιμώνεις έρωντα κι έχω πονέσει τόσο.

figodikos

Ήντας κοντό μου 'πόμεινε, μόνο τα μαύρα ρούχα
να μου θυμίζουν το σεβντά ένα καιρό που σου ‘χα.

Δε ξανακάνω όνειρα, όχι για δεν ελπίζω
απλά εξεβαρέθηκα, το τέλος να γνωρίζω.

Τσ’ αγάπης σου τ’αγκάθινο στεφάνι δε το βγάνω
κι ας ξεματώνω κι ας πονώ στον έρωντα σου απάνω.

maxairia

Ένα σταυρό στην πλάτη σου φορτώσανε Χριστέ μου
σκέψου κι εμένα μ’ έξε εφτά κι ακόμα φέρνουνε μου.

Δε σου ζητώ να μ’ αγαπάς, μια χάρη να μου κάνεις
το να μου πεις σε ποιο σταυρό από τσοι τρεις με βάνεις.

Βάλε τη χέρα σου να δεις σημάδια στη δική μου
απ΄ τα καρφιά που κάρφωξες εσύ στη σταύρωση μου.

Στο Γολγοθά τα’ αγάπης σου θα βγω κι ας το γνωρίζω
πως θα τα βάλεις στο σταυρό τα όνειρα που χτίζω.

Ένα κομμάτι απλήγωτο δε μου ‘χεις ‘φησει μοίρα
που σ΄ένα σώμα τσοι πληγές χίλιων ανθρώπων πήρα.

Να ‘ξερες πόσο σ’ αγαπώ θα σ’ έβγανε στο κλάμα
πως το παλεύγω ετσά θεριό και να μη λέω πράμα.

therio

Φαντάσου να ‘ρθει μια στιγμή κι μοίρα να το φέρει
να λες εσύ πως μ’ αγαπάς κι εγώ δε μ’ ενδιαφέρει.

Ποιος ξέρει που ‘ναι τα’ όρια τα’ αγάπης και πού φτάνει
να πω κι εγώ πως σ’ αγαπώ ίσα μ’ εκειά που κάνει.

Ένα ψιχάλι ανηφοριά κι άλλαξες πίσω πάλι
που στο σεβντά σου αγκρεμούς χιλιάδες έχω βγάλει.

Χιλιάδες πρέπει στέσανε σε ένα θέλω μπέτη
κι όσοι κι αν έρθουν συντρομή τη μάχη εχάσαμε τη.

xaramata

Αλλάζω δρόμο όντε σε δω χαρά μη σου σιμώσω
το γεια σου μόνο να μου πεις κι αυτό θα το πλερώσω.

Άσε με μη μ’ απασχολείς, σκέψη μου μέρα που΄ναι
μόλις στο τάφο έβαλα, ότι απ΄ αυτή θυμούμαι.

Λείπεις και δε με συγκινεί πράμα στο κόσμο πάνω
και σαν κοπέλι όντε σε δω απ’ τη χαρά μου κάνω.

Η ομορφιά σου όνειρο και μ’ έχει παγιδέψει
κι η σκέψη μου αλλάργο σου δε θα ξαναμισέψει.

Δεν υπερβάλω στη ζωή δε θέλω, δε μου πάει
κι ότι κι αν πω αληθινό είναι γι’ αυτό μετράει.

Έρωντα ποια ‘ναι η μάνα σου ποια σ’ έχει μεγαλώσει
να πα τση πω αναθροφή κακή πως σου ‘χει δώσει.

eronta

Κάμε μου τόπο στο σταυρό Χριστέ ν’ ανέβω πάνω
να ‘χω ελπίδες πως μπορεί Ανάσταση να κάνω.

Ξεχάστηκα και γέλασα, ω την παντέρμη ώρα
που αν είχε κρύψω τη χαρά θα ‘ ταν καλλιά μου τώρα.

F Το προσκύνημα της αγάπης