Γιώργης Γαρεφαλάκης

Γιώργης Γαρεφαλάκης

stellasiteΣυντάκτης: Στέλλα Κοντάκη

Γιώργης Γαρεφαλάκης..ένας άνθρωπος πονεμένος και χιλιοβασανισμένος. Ένας μαχητής της ζωής που όσο κι αν η μοίρα τραυματίζει τα φτερά του..εκείνος με την ψυχική δύναμη που έχει, καταφέρνει να συνεχίζει τον καθημερινό του αγώνα. Πληγωμένος πολύ και από πολλά και αδικημένος θα τολμούσα να πω....προτιμάει να μη μιλάει για ότι τον πόνεσε τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά, αλλά να τα αποτυπώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο σ' ένα χαρτί. 

ΕΓΕΡΑΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ...ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΑΚΟΜΗ...ΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ...ΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΣΥΓΝΩΜΗ..

Ένας άνθρωπος με υψηλές αξίες, που ξέρει να εκτιμά και δε ξεχνά ποτέ να πει "ευχαριστώ" σ' εκείνους που είναι δίπλα του και τον στηρίζουν με κάθε τρόπο. Η ζωή δε του χάρισε πολλά, μάλλον του στέρησε...

Του χάρισε όμως μια υπέροχη οικογένεια, στην οποία ως πατέρας αποτελεί για τα παιδιά του, παράδειγμα δύναμης, πίστης και θέλησης.

Συχνά γράφει για τον Γολγοθά - όπως συνηθίζει να τον αποκαλεί - που ζει. Έναν Γολγοθά..τον οποίο ανεβαίνει με το κεφάλι ψηλά, γιατί έτσι έμαθε. Αντρίκια και παλικαρίσια ν' αντιμετωπίζει τα χτυπήματα που δέχεται. Αυτός είναι ο Γιώργης Γαρεφαλάκης!! 

Δεν θα πω περισσότερα...σίγουρα όμως η ιστορία του είναι μεγάλη. Ίσως κάποια στιγμή, έχουμε τη χαρά να μας την διηγηθεί ο ίδιος. Θ' αφήσω να μιλήσουν οι στίχοι του..

Παρακάτω σας παραθέτουμε ελάχιστο υλικό από αυτό που του ανήκει.. Η γραφή του απλά συγκλονίζει...!!

Αν πιεις νερό τση λησμονιάς
και φύγεις και χαθούμε
θα ‘ρχομαι μες τον ύπνο σου
να σου θυμίζω που ‘μαι

Εδά που λείπεις και πονώ
τον γ-κόσμο θα μισήσω
αφού δε βρίσκω τίποτα
να σ’ αντικαταστήσω

Ποιος είδε Αύγουστο κορφή
να ‘ναι κρουσταλιασμένη
και ποιος αγάπη έδωσε
χωρίς να περιμένει

Ποιος είδε χιόνι να βαστά
μέσα στο καλοκαίρι
και ποιος επέρασε σεβντά
χωρίς να υποφέρει

Κουράστηκα του Γολγοθά
τη στράτα ν’ ανεβαίνω
και να γυρεύω ψίχουλα
μέρες των Χριστουγέννω

Δε με πειράζει ο Γολγοθάς
κι αυτά που με πονούνε
με νοιάζει τα κοπέλια μου
Χριστούγεννα να δούνε

''Ο ΝΑΥΑΓΟΣ''
ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΜΙΑ ΩΡΑ ΜΑΓΕΜΕΝΗ...
ΚΙ ΗΤΑΝ Η ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ ΚΑΚΗ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ...

ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΝΙΩΣΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΧΑΔΙ...
ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ..

ΕΓΩ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΛΛΑΝΑ...
ΚΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΤΡΕΞΑ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ...

ΚΙ ΟΥΤΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ Η ΕΡΜΗ Η ΜΑΝΑ...
ΓΥΡΝΑ... ΣΤΟ.... ΣΠΙΤΙ...ΕΞΩ.... ΚΑΝΕΙ... ΠΑΓΩΝΙΑ....

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΡΙΓΥΡΝΟΥΣΕ...
ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΙΧΩΣ ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΥΣ...

ΔΙΧΩΣ ΑΓΑΠΕΣ...ΔΙΧΩΣ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ...
ΓΕΜΑΤΗ ΜΟΝΟ ''ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥΣ'' ΣΤΕΝΑΓΜΟΥΣ...

ΕΧΩ ΓΕΡΑΣΕΙ ΜΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕΝ ΗΡΘΕ...
ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ... ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΜΟΝΑΧΟΣ...

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ... ΠΟΥ... ΤΟ ΣΑΠΙΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ...
ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΞΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΝΑΥΑΓΟΣ...

Φύτεψε την αγάπη μας
κι εγώ θα την ποτίζω
κι ας είναι με τα δάκρυα
που βγάζω όντε σ’ αγγίζω

Ποτέ μου ένα παράπονο
στο Θιό δεν έχω κάνει
κι ας μου ‘χει βάλει του Χριστού
τ’ αγκάθινο στεφάνι

Ο άνθρωπος που δε ζητά
στα λάθη του συγνώμη
δεν έχει το δικαίωμα
στο δίκιο να ‘χει γνώμη

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΒΡΟΧΕΡΗ...ΠΟΥ ΚΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΘΑ ΚΛΑΙΕΙ...
ΘΑ ΒΑΛΩ ΣΤΟ ΒΙΟΥΡΓΙΑΛΙ ΜΟΥ...ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΣΙ ΠΙΚΡΕΣ...

ΝΑ ΒΡΩ... Κ Ο Ρ Φ Η... ΑΜΑΛΑΓΗ...ΝΑ... ΤΗΝΕ... ΣΩΠΑΤΗΣΩ...
ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΣΕ ΒΑΘΙΑ ΣΠΗΛΙΑ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΙΑΝΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ...

ΝΑ ΦΥΓΩ ΜΕΣΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΒΟΥΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...
ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΩ ΜΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ...ΣΤΗΝ ΚΑΘΕ ΑΥΓΗ ΤΣΗ ΜΕΡΑΣ....

ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΟΥΤΕ ΚΙ Ο ΘΙΟΣ ΝΑ ΡΘΕΙ ΣΤΟ ΤΟΠΟ ΑΠΟΥ 'ΜΑΙ...
ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΠΝΩ...ΜΕ ΑΕΡΙΚΑ...ΚΑΙ... ΜΕ... ΣΤΟΙΧΕΙΑ... ΤΣΗ ΦΥΣΗΣ...

ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΗΓΑΤΑΙ Ο ΓΕΙΣ Τ' ΑΛΛΟΥ...ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ...
ΝΑ ΡΕΜΠΕΛΙΑΖΩ ΣΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΤΟΝ ΑΣΚΙΑΝΟ ΟΝΤΕ ΛΙΑΖΕΙ....

ΚΑΙ ΝΑ 'ΧΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ....ΜΟΝΟ ΑΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΓΥΠΕΣ...
ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΧΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...Π' ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ...

''ΕΚΕΙΑ... Μ' ΑΡΕΣΕΙ... Η... Ζ Ω Η...ΝΑ... ΦΥΓΕΙ...ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ...
ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΝ ΨΕΥΤΙΑ ΠΟΥ Μ' ΕΧΕΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙ''...

Πολλές φορές με το Θεό
που ‘ναι ψηλά τα βάνω
που δε μου δίνει μια χαρά
και κάνω το ζητιάνο

Τα χέρια που σου δώσανε
ζωή να τα θυμάσαι
κι ας έχεις χίλιες αγκαλιές
να μπαίνεις να κοιμάσαι

Όντε διηγούμαιι κιανενός
τα ήντα έχω σύρει
πάντοτε βρίχνω ένα πουλί
νεκρό στο παραθύρι

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΟΥΝΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΙ Ο ΠΟΝΟΣ...
ΔΕΝ ΞΑΝΑΝΘΙΖΟΥΝΕ ΚΛΑΔΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ...

ΜΟΝΟ...Η ΦΥΣΗ....ΣΙΩΠΗΛΑ.....ΜΑΡΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΕΙ...
ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΕΡΗΜΑ....ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ...

ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥΛΙΑ..ΝΑ ΣΟΥ ΚΕΛΑΙΔΟΥΝΕ...
ΜΟΝΟ ΑΚΟΥΣ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΚΑΙ ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΑΠ' ΤΣΙ ΖΑΡΕΣ...

ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΝΤΡΕΣ ΝΑ ΠΕΝΘΟΥΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΕΣ...
ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΑΝΕΣ ΝΑ ΘΡΗΝΟΥΝ ΚΟΠΕΛΙΑ ΠΟΥ ΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ...

"ΑΥΤΟΣ...ΕΙΝΑΙ...Ο..Τ Ο Π Ο Σ...ΜΟΥ...ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΜΕΝΑ"
"ΘΑΝΑΤΟΣ...ΠΟΝΟΣ...ΚΑΙ ΚΑΗΜΟΣ....ΚΙ ΟΝΕΙΡΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΑ"...

Στον τόπο που σ’ αγάπησα
εκειά θα σε μισήσω
και ξα μου εμένα που θα βρω
τη δύναμη να ζησω

Ήθελα να ‘μουνα βροχή
και να με περιμένεις
να πλημμυρίσω σ’ αγαπώ
τον τόπο που ξομένεις

Η ΠΕΣ ΜΟΥ ΦΩΣ ΜΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΩ ΝΑ ΖΗΣΩ...
Η ...ΕΛΑ ΕΚΙΑ ΠΟΥ ΚΡΕΜΟΜΑΙ... ΝΑ... Σ' ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΩ...

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΟΛΥ.. ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ...
ΑΜΑ ΔΕ 'ΚΟΥΣΩ Σ' ΑΓΑΠΩ ...ΣΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΠΝΟΗ ΜΟΥ...

Εδά που βρίχνεσαι μακριά
και δε μπορώ να σ’ έχω
τίνος θα πω το ύστερο
το «γεια σου» δε κατέχω

Ότι αγγίζω με πονεί
εδά που ζω μακριά σου
ακόμα και τ’ απλό κερί
π’ ανάβω στ’ όνομά σου

Δεν κλαίω γιατί θα χαθεί
στη μπόρα το φτερό μου
μα κλαίω γιατί προκαλώ
πόνο στον άνθρωπό μου

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ "Ανε γλυτώσω του πιοτού" (video)