Μάρω Γεωργιλαδάκη

Μάρω Γεωργιλαδάκη

Δε πάω εγώ με του καιρού τα ζάλα και συνήθειες...
μα ζω στον κόσμο που ‘φτιαξα με τση δικές μου αλήθειες...

Η γης μικραίνει χώρια σου, τον κόσμο βλέπω λίγο...
κι αν πάω κάπου δε μπορώ και βιάζομαι να φύγω...

Αφού τα μάθια τση ψυχής, πάντοτε σε θωρρούνε...
δε σε ξεχνά η σκέψη μου, τα χρόνια κι αν περνούνε...

Πονούσα κι έφερα στο νου, τη σκέψη σου και μόνο...
τάξε πως ήτανε γιατρός και λίγανε τον πόνο...

Μας έχει η στράτα τση ζωής σ’ απόσταση μεγάλη...
μα από το νου δε πρόκειται, η σκέψη να σε βγάλει...

Μια θάλασσα η θύμηση, στο νου όντε σε βάνω...
και το ταξίδι μου μακρύ κι ατέλειωτο το κάνω...

Να ‘μουν λουλούδι και νερό, να ‘σουνε να σε σμίγω...
κι ας έτρεχες αρά και που, στη ρίζα μου και λίγο...

Μπορεί να ζω, μα η ζωή, χώρια σου είναι γκρίζα...
ποιο δέντρο καρποφόρησε με πληγωμένη ρίζα...

Μη με μαλώνεις κι αφορμή, είσαι που ζω στη θλίψη...
και μη ζηλε΄’υεις που γελώ, πόνε μου, σ’ έχω κρύψει...

Ανε νικήσεις το «εγώ», τον πιο μεγάλο εχθρό σου...
θυμήσου ότι σ’ αγαπώ, φέρε με στο μυαλό σου...

Μπορεί να μοιάζει σκοτεινή η στράτα να ‘ρθεις πίσω...
μα τση ελπίδας μου το φως να σβήσει δε θ’ αφήσω...

Δεν είσαι μιαν ανάμνηση, μα τση καρδιάς κομμάτι...
κάθε ονείρου η χαρά, τση σκέψης μονοπάτι...

Κάθε σου βλέμμα μια φωθιά και λέξεις απού καίνε...
βαριές κουβέντες στη σιωπή, τα μάθια σου μου λένε...

Στα χείλη το χαμόγελο, κρατώ από κοπέλι...
δίλημμα βάνω του καημού, που να πονώ με θέλει...

Άλλο να λες είμαι καλά κι άλλο στ’ αλήθεια να ‘σαι...
άλλο να μοιάζεις μ’ άνθρωπο και άλλο να λογάσαι...

Σ’ αυτούς που με πληγώσανε, δίνε υγεία χρόνε...
να ζουν, να σκούνε, να θωρούν, το πέταγμά μου ποιο ‘ναι...

Κάποτε ‘μπιστευόμουνα κι είχα για όλους τρόπους...
μα ο καιρός με δίδαξε να ξεχωρίζω ανθρώπους...

Για όλους σε μοιράστηκα, ότι κι αν θέλεις πε μου...
είδα το πως σε πλήγωσα, συγνώμη εαυτέ μου...

Εγωισμέ μου, μια φορά σήκωσε το κεφάλι...
απού εστρώθηκες χαλί να σε πατούν οι άλλοι...

Είναι καλά να μη μιλείς, λέω στον εαυτό μου...
μ’ ανάθεμα το τ’ άδικο που πνίγει το λαιμό μου...

Σκύψε, γονάτισε στη γης και κάνε πως στενάζεις...
κι εκειά θα δεις τσι φίλους σου, πόσους και ποιους λογιάζεις...

Είμαι παντού και πουθενά, δε φαίνομαι φαντάσου...
αφού η σκέψη κι η καρδιά, όπου κι αν πας κλουθά σου...

Να τση μιλείς τση σκέψης μου, μη την αφήνεις μόνη...
να παίρνω ανάσα στη ζωή, όσο περνούν οι χρόνοι...

Χωρίς να φταίω ενοχές, με έκαμες να νιώσω...
κι απάνω μου τα λάθη σου, πήρα μη σε πληγώσω...

Του κόσμου π’ ονειρεύτηκα, δεν έχω ζήσει πράμα...
φαίνεται λάθος εποχή, μ’ έχεις γεννήσει μάνα...

Στο πέρασμά του ο καιρός, όλα τ’ αφήνει πίσω...
μα μένα μου ‘φηκε πληγή, που δε μπορώ να κλείσω...

Σέρνω τα ζάλα μου μπρόστά, μα ‘κείνα πάνε πίσω...
και δε μου δίνουν αφορμή, να σε ξελησμονήσω...

Τον εαυτό μου έχασα και για ζωή παλεύγω...
φαντάσου, ύστερη πνοή, στη σκέψη σου γυρεύγω...

Ξάνοιγε μπρος και μη γυρνάς, πίσω σου θα σκοντάψεις...
και πες ότι επόθανα, το παρελθόν να θάψεις...

````````````

Χαρά μου
Είσαι η μεγαλύτερη χαρά, απού ‘χω ζήσει...
σ’ έχω στο νου και στην καρδιά, μέχρι η ζωή να σβήσει....

Μα και να σβήσει η ζωή, νεκρό να δεις το σώμα...
να ξέρεις ότι η καρδιά, θα σ’ αγαπά ακόμα...

Λένε ότι ερχόμαστε, σ’ άλλη ζωή και πάλι...
κι εκειά θα ψάξω να σε βρω, αγάπη μου μεγάλη...

``````````

Στο πέρασμά του ο καιρός, πολλά ξεκαθαρίζει...
ποιος σ’ αγαπά, ποιος σε μισεί και ποιος σ’ υπολογίζει...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Γιώργης Γαρεφαλάκης ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ »