ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Μισώ τονε το χωρισμό,   μα δεν τον καταρούμαι...

γιατί βαστά ότι αγαπώ,     κοντά του και φοβούμαι...

 

Δε το πιστεύω ο Θεός
θαύματα ότι κάνει
γιατί δεν είδα δυστυχή
το πόνο του να γιάνει

Γιάντα ο Θεός σε δυστυχή
ποτέ χαρά δε δίνει
αφού μπορεί.. μα μοναχό
στα πάθη τον αφήνει

Αναρωθιούμαι ήντα 'καμα
ποιανού κακά πλερώνω
και ζω με την ανάμνηση
την εδική σου μόνο

Παράπονο 'χω του Θεού
που σε 'πλασε κερά μου
κι ύστερα σ' άλλο σ' έδωσε
για να καεί η καρδιά μου

Άλλος τη σπέρνει τη χαρά
και δάκρυ την ποτίζει
κι άλλος την παίρνει έτοιμη
την ώρα που ανθίζει

Εμένα μόνο δάκρυα
στα μάθια μου κυλούνε
κι άλλοι 'χουνε περίσσευμα
χαρές και τσι πετούνε

Χαρές κι αν έχει η ζωή
δε βρήκα και δε πήρα
φαίνεται να μην έχω εγώ
ούτε στον ήλιο μοίρα

Δεματιασμένους τσι καημούς
μου πεψε οψάργας πάλι
κι ο διπλανός μου τσι χαρές
δεν έχει που να βάλει

Θέλω τον τάφο μου βαθύ
ρίζα δεντρού μη φτάνει
να μη το πιάσει ο πόνος μο
υ κι αυτό και το ξεράνει

Στον ίδιο τάφο θα 'θελα
να μπουν τα φέρετρά μας
ν' αγκαλιαστούν τα χώματα
που 'καμαν τα κορμιά μας

Μαζί να μας θάψουνε
αυτή είν' η πεθυμιά μου
που και στην άλλη τη ζωή
να 'ναι στην αγκαλιά μου

Δε θέλω να τη δω νεκρή
στο νεκρικό σεντόνι
καλλιά ας πρωτοποθάνω εγώ
κι ας απομείνει μόνη

Μόνο δυο μάθια θέλω εγώ
στον τάφο μου να κλαίνε
που μόνο αυτά την αφορμή
που εχάθηκα κατένε

Ήντα θα νιώσει όταν χαθώ
και δει νεκρό το σώμα
αυτή που μπόριε ζωντανό
να το κρατήσει ακόμα

Aν σμίξουνε τα χείλη μας
θα 'ναι η στιγμή μεγάλη
γιατί θα λέει σ΄αγαπώ
η μια αναπνοιά στην άλλη.

Κουράστηκα να σ' αγαπώ
βιόλα μου μυρισμένη
κι άλλος από τους κλώνους σου
τσι μυρωδιές να παίρνει

Άμα ποθάνω δάκρυα
μη βγάλεις στη κηδεία
για θα το καταλάβουνε
πως είν' αυτή η αιτία

Στο σκέτο χώμα θάψε με
η γη να μ' αγκαλιάζει
όταν θα κλαις να αισθάνομαι
το δάκρυ σου που στάζει

Στη πλάκα του μνημείου μου
θα γράψω επιμένω
που και στην άλλη τη ζωή
θα τηνε περιμένω

Νεκροταφείο είν' η καρδιά
μα σ' ένα τάφο μόνο
μοιρολογάται ο λογισμός
καθημερνώς με πόνο

Μέσα στο τάφο τση καρδιάς
ένα καντήλι ανάβει
και την ευθύνη ο λογισμός
μη σβήσει 'χει αναλάβει

Άμα ποθάνω στο κορμί
να κάμεις νεκροψία
να σου το πούνε κι οι γιατροί
πως ήσουν η αιτία

Νεκροτομή στο σώμα μου
μη κάμετε κερά μου
γιατί θα βρεις το σ' αγαπώ
γραμμένο στη καρδιά μου

Στο κάτω κόσμο όντε θα μπω
εγώ ας σταθώ σ' τσι σκάλες
σαν έρθει να την 'ποδεχτώ
μ' ορθάνοιχτες αγκάλες

Μ' αρέσει να χαμογελάς
για μένα έχει αξία
στο γέλιο σου εγνώρισα
κι εγώ την ευτυχία

Με την ελπίδα πως μπορεί
να 'ρθείς στα όνειρά μου
όταν κοιμούμαι ανοιχτή
έχω την αγκαλιά μου

Aν μ' αγαπάς να μην το πεις
άστο βαθειά κρυμμένο
όταν φιλώ τα χείλη σου
ν' ανοίγουν να το παίρνω

Άν σ' έκανε όμορφη ο θεός
εγώ χα το χατήρι
για να μου πέψει βάσανα
και πόνους να με φθείρει

Η ομορφιά σ' ένα κορμί
αμοναχή δεν φτάνει
στη βιόλα αξίζει τ' άρωμα
και η μυρωδιά που βγάνει

Πες μου πως θες να εκδηλωθεί
η αγάπη μου για σένα
θές να γελώ ή προτιμάς
τα μάτια μου κλαμένα;

Πες μου πώς θες το σ' αγαπώ
μικρή μου να σου λέω
πώς θες να συνοδεύεται
με γέλιο ή να κλαίω;

Κάμε την Θεέ μου θάλασσα
κι εμένα βράχο κάμε
ή ξερονήσι μια ζωή
στην αγκαλιά τζη να 'μαι

Κάμε την Θεέ μου θάλασσα
κι εμένα ακρογιάλι
να σβήνει και να ξεψυχά
στην εδική μου αγκάλη

Θεέ μου και κάμε με δεντρό
κι εκείνη κάμε χώμα
ν' αγκαλιαστούν οι ρίζες μου
με το δικό της σώμα

Θεέ μου μια χάρη σου ζητώ
κι όχι δική μου, ξένη
να βλέπω εκείνη π' αγαπώ
να ζει ευτυχισμένη

Ζήτα φεγγάρι του Θεού
που 'σαι κοντά μια χάρη
την ομορφιά τσ' αγάπης μου
ο χρόνος να μην πάρει

Πές μου φεγγάρι αν τηνε δεις
σ' άλλη αγκαλιά όταν μπαίνει
αναστενάζει; κλαίει; πονεί;
ή νοιώθει ευτυχισμένη;

Κατέχω το φεγγάρι μου
πως σού 'χω γίνει βάρος
μα και να πω τα μυστικά
δεν έχω αλλού το θάρρος

Ανε ποθάνω δώς μου φώς
Θεέ μου για λίγο μόνο
για να μπορώ σαν κλαίει αυτή
να την ποκαμαρώνω

Όταν ποθάνω θα γυρνά
με μάτια δακρυσμένα
γιατί θα νοιώθει πιο νεκρή
πιο μόνη κι από μένα

Όταν ποθάνω μυστικά
θα με μοιρολογάσαι
γιατί θα νοιώθεις μοναξιά
σ' όποια αγκαλιά και να 'σαι

Αφού 'φυγες να μη ρωτάς
που πάω κι ήντα κάνω
δε θέλω να σ' απασχολεί
αν ζήσω ή αν ποθάνω

Δε μου χρωστείς, δε σου χρωστώ,
δε σου 'δωκα, δε πήρα
μα σ' αγαπώ, κι ας το 'γραφε
να ζούμε χώρια η μοίρα

Πώς παίρνουνε τα χέρια σου
αντίδωρο μικρή μου
που ματωμένα φαίνονται
να δέρνουν το κορμί μου

Ήθελα να 'μαι ο ύπνος τζη
να βρίσκομαι κοντά τζη
να μην αφήσω άλλο να μπεί
ούτε στα όνειρά τζη

Δίνω για την αγάπη σου
και τη ζωή μου ακόμα
μ' αντάλλαγμα το "σ' αγαπώ"
απ' το δικό σου στόμα

Σ' ερημοκκλήσι άμα θα μπω
να ιδώ κερί να σβήνει
θαρρώ πως είναι το όνειρο
απύ 'καμα για 'κείνη

Εικονικό το γέλιο μου
και με μεγάλο κόπο
το κάνω για να ξεγελώ,
τα μάθια των ανθρώπω

Ήθελα να 'ναι αυτή ουρανός
τα μάτια να σηκώνω
να τη θωρρώ όπου βρεθώ
κάθε που νιώθω πόνο

Να 'τανε η αγάπη τζη
ένα μωρό κοπέλι
κι εγώ το ωραιότερο
παιχνίδι να με θέλει

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μάρω Γεωργιλαδάκη