Ηλιάννα Λυκούδη

Ηλιάννα Λυκούδη

Τη μοναξιά που μ’ αγαπά βαθειά κι απελπισμένα
πόσες φορές την πρόδωσα να σκέφτομαι εσένα..

Δυο σκαλοπάτια μείνανε να σου ξελησμονήσω
πατώ το ένα δεν μπορώ τ’ άλλο να το πατήσω..

Με μανιασμένα κύματα αγάπη μου τα βάνω
κι εσύ στην ίδια θάλασσα κι ούτε ρωτάς τι κάνω..

Μην απορείς πως βρίσκεσαι δεντρό σε τέτοιο χάλι
με τα δικά σου τα κλαδιά σ’ έδειρε ο αέρας πάλι..

Βρέχει και τρέχεις μη γραθείς από τις πρώτες στάλες
που θα μας βρίσκανε μαζί οι μπόρες οι μεγάλες..

Δεν είναι ότι με πόνεσε που έπρεπε να φύγω
αλλά που ό,τι έδωσα φάνηκε πάλι λίγο..

Λέγε εσύ, μα ‘γω καρδιά δε θα σε χαραμίσω
είναι πολύ-πολύ ρηχά εδώ για να σ’ αφήσω..

Με το μαντήλι της σιωπής τη δένω την πληγή μου
σφιχτά-σφιχτά μην ακουστεί τι κουβαλώ μαζί μου..

Μια θα πετάω στα ψηλά, μια θα βουτώ στα βάθη
πως περπατούνε στη στεριά δε λέει η καρδιά να μάθει..

Κράτα το χέρι μου σφιχτά ή άσε με να φύγω
απ’ της αγάπης το νερό ποιος πίνει λίγο-λίγο..

Πράσινο φύλλο πουθενά και τα κλαδιά σπασμένα
τα λόγια που είχα εικόνισμα είχες κι αλλού ειπωμένα..

Μια πέτρα κούνησα κι αντί να μου το συγχωρήσεις
ένα ολόκληρο βουνό κοντεύεις να γκρεμίσεις..

Σου ‘δωσα έναν ουρανό ν’ ανοίξεις τα φτερά σου
κι έχω από τότε να τα δω τα φτερουγίσματα σου..

Λάθη που δε μου συγχωρώ, λάθη πολύ μεγάλα
Θέε μου πόσο πεθύμησα να ξανακάνω κι άλλα..

Γονατιστή μέσα στου νου το ταπεινό Ξωκλήσι
κρέμασα στην εικόνα σου την ακριβή μου ζήση..

Μαύρο μαντήλι η μοίρα μου στα μάτια έχει δεμένο
κι έχει και μια και δυο και τρεις τον κόμπο περασμένο..

Άλλοτε μ’ ένα δάκρυ σου άλλοτε μ’ ένα βλέμμα
θα ξέρω πάντα αυτό που ζεις, αν είναι αλήθεια ή ψέμα..

Κόκκινα, μαύρα, κίτρινα, χλωμά και λυπημένα
τα έχω τα φεγγάρια σου όλα περπατημένα..

Μισό φεγγάρι πρόβαλε μα πώς να πω «μ’ αρέσει»
που μου θυμίζει τ’ όνειρο π’ αφήκαμε στη μέση..

Γίνε στο δρόμο μου το φως, στο τίποτα μου «κάτι»
να δεις για ποιον δε θ’ άλλαζα ποτέ μου μονοπάτι..

Σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό η σκέψη μου κλεισμένη
κι έχω στην πόρτα τα κλειδιά ν’ ανοίξεις περιμένει..

Κρύβεσαι, βγαίνεις, δε μιλάς , γίνεσαι νύχτα, λιάζεις
φεγγάρι μου αχ και να ‘ξερες πόσο πολύ του μοιάζεις..

Εδώ κι εκεί χαλάσματα και γκρεμισμένοι τόποι
ποτέ μου δεν το πίστευα που φτάνουν δυο ανθρώποι..

Καρδιά το μονοπάτι σου κι όποτε το διαβαίνω
γιάντα με βγάνει σε γκρεμό δεν το καταλαβαίνω..

Ρίζες που έχουνε βαθειά μέσα στη γη περάσει
μην το φοβάσαι το δεντρό όσο χρονών κι αν φτάσει..

Γκρινιάζεις γέρο-Πλάτανε τ’ αέρα μη σ’ αγγίξει
θα πέσουνε τα φύλλα σου φυσήξει δε φυσήξει..

Με τσ’ αστραπές μεγάλωσα κι ενούς Βοριά θυμούμαι
και τώρα της αγάπης σου την ξαστεριά φοβούμαι..

Μες την πληγή κι άλλη πληγή, στον πόνο κι άλλοι πόνοι
πού ‘σαι κι εσύ που μού ‘λεγες «δε θα σ’ αφήσω μόνη»..

Όλα ξεχνιούνται μα ποτέ δε θα σου συγχωρέσω
πως έπαψα να αγαπώ να μην ξαναπονέσω..

Όνειρο αταξίδευτο και μισοτελειωμένο
μη με εκδικείσαι κι έρχεσαι όπου και να πηγαίνω..

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ Κατερίνα Αεράκη »