Άρης Λαμπράκης

Άρης Λαμπράκης

Δυο πράγματα τον άνθρωπο τον κάνουνε μεγάλο...
το ν' αγαπά και να μπορεί να συγχωρεί τον άλλο...

Χαρά σ' αυτόν απου θα βρει τ' άλλο μισό του ταίρι...
και θα βαστά στα γηραθειά ο γεις τ' αλλού το χέρι...

Κάποτε σβήνει ο έρωτας λένε μα αμφιβάλλω...
κάθε φορά που σμίγομε και βλέπει ο γεις τον άλλο...

Στην αγκαλιά σου βάλε με για να ζηλέψει ο πόνος...
να πάρουμε εκδίκηση κι εγώ κι εσύ συγχρόνως...

Δε σ' αγαπώ δε σε μισώ και δε μου λείπεις κιόλα...
μα είναι στιγμές απού θαρρώ πως νιώθω λίγο απ' όλα...

Κραυγές ακούω δίπλα μου ώρες που νιώθω μόνος...
πρέπει πως είναι οι χαρές που τσι σκοτώνει ο πόνος...

Ήντα το θέλω στ' όνειρο να σ' αγκαλιάζω μόνο...
που παίρνω ψεύτικη χαρά κι αληθινό το πόνο...

Ήντα τη θέλω ετσά χαρά στ' όνειρο να σε σμίγω...
που ξαναζώ το χωρισμό μόλις τα μάτια ανοίγω...

Χίλιους να κάμεις έρωτες ίσαμε να γεράσεις...
και δυο χιλιάδες προσευχές δε θα με ξεπεράσεις...

Απο κοπέλι σ' αγαπώ και γέρασα μα ακόμη...
ο χρόνος δε κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη...

Δεν έκανα παράπονο ποτέ μου σε κανένα...
μα συ μου δίνεις αφορμές χίλια να κάνω εσένα...

Τσ' αγάπης μας τα ορφανά όνειρα με ρωτούνε...
γιάντα σαι πάλι μοναχός πατέρα, η μάνα πού 'ναι;

Βαθύς γκρεμός ο χωρισμός και πρέπει να διαλέξω...
να κάμω πίσω γή μπροστά να πέσω να ξεμπλέξω...

Πες μ' αγαπάς και δέσε μου τα μάτια κι άφησε με...
κι αν δε σε βρώ όπου κι αν πάς στο κόσμο μίσησε με...

Μου λεγε μείνε η καρδιά κι έλεγε η σκέψη φύγε...
να φύγω μια να μείνω δυο στράφι η ζωή μου επήγε...

Εσύ περνάς σ' εγωισμό και τον Ιούδα ακόμη...
που είχε καλιά να κρεμαστεί παρά να πει συγνώμη...

Αν έχει και αλλού ζωή θα πρωτοφύγω φως μου...
να στέκω βέρες να κρατώ στη πόρτα τ' άλλου κόσμου...

Σκέψου να λένε ψώματα για τη ζωή την άλλη...
που μου ταξες θα σμίξουμε και να σε χάσω πάλι...

Σκέψου να μη γυρίζει η γη τον ήλιο παγωμένο...
να δεις πως νιώθω που φυγες και γω σε περιμένω...

Να δίνεις μόνο μη ζητάς του άλλου να σου δίνει...
αγάπη παρακαλετή είναι ελεημοσύνη..

Να μουν Θεος και με πηλό να πλάσω και να βάλω...
εμάς τσι δυο πρωτόπλαστους σε ένα κόσμο άλλο...

Σαν το μεγάλο ηθοποιό βραβείο δικαιούμαι...
γιατί την ώρα που πονώ γελώ μα προσποιούμαι...

Στα λάθη μου δικαίωμα δεν έδωσα του κόσμου...
ο πιο μεγάλος δικαστής ειναι ο ευατός μου...

Ποιος σου δωσε του δικαστή το ρόλο να δικάζεις...
κριτής μου είναι ο Θεός και με Θεο δε μοιάζεις...

Με τη ψυχή μου σ' ακουμπώ κι η σκέψη μου θωρεί σε...
και τσ' ώρες που σ' αναζητώ στα χείλη προσευχή 'σαι...

Αν τύχει γελαστό με δεις μάτια κλειστά σκυμένο...
να ξέρεις πως η σκέψη σου μ' έκανε ευτυχισμένο...

Όποιο κι αν κάμω όνειρο θα ναι χωρίς εσένα...
σα τ' ορφανό που η μάνα του εχάθηκε στη γέννα...

Πολλές φορές ο έρωτας τον άθρωπο μερώνει...
γή τονε κάνει ένα θεριό και τον εξαγριώνει...

Ό έρωτας παράλογος είναι και θα 'ναι πάντα...
μα δε θα γείρω και ποτέ στης λογικής τη μπάντα...

Ενίκησα σε έρωτα και λεύτερος λογούμαι...
και δεν ελπίζω πράμα μπλιο και πράμα δε φοβούμαι...

Για ξένο δίκιο στη φωθιά τη χέρα σου μη βάνεις...
κι όσο πιο λίγα λόγια λες πιο λίγα λάθη κάνεις...

Χίλιους εχθρούς καλιά παρά...φίλο να μου χει άχτι...
να μ' αγκαλιάζει από μπροστά και πίσω να με θάφτει...

Υπάρχουν φίλοι πού χουνε και αθρωπιά και μπέσα...
κι άλλοι που απ' όξω σ' αγαπούν μα σε μισούν 'πο μέσα...

Να πολεμάς το άδικο και να τιμάς το δίκιο...
ετσά το λογαριάζω εγώ το φέρσιμο τ' αντρίκιο...