Μαντινάδες για την Σταύρωση και την Ανάσταση - Χαριστή Κουκουμπεδάκη

Μαντινάδες για την Σταύρωση και την Ανάσταση - Χαριστή Κουκουμπεδάκη

 Χαριστή Κουκουμπεδάκη

Στη Σταύρωσή μου Ανάσταση θωρρώ πως δεν υπάρχει...
μήδε κι Οσιομάρτυρας τα πάθη μου δεν τα 'χει...

Χριστέ μου εσύ που σήκωσες βαρύ σταυρό στον ώμο...
σύντραμε 'κείνου που πεινά και βρίχνεται στο δρόμο...

Πε μου τα πάθη του Χριστού ποιός άθρωπος θ' αντέξει...
μη βγάλει από το στόμα ντου σ' τσι σταυρωτές μια λέξη...

Πόσοι Χριστοσταυρώνουνται την κάθα μιαν ημέρα...
κι ολιόμαυρο απ' τσι στεναγμούς βάφουνε τον αέρα...

Ούλοι σηκώνουνε σταυρό κι ο καθαείς κατέχει...
το βάρος πάνω σ' τσ' ώμους του είντα λογιώς τ' αντέχει...

Σαφί Χριστέ μου προσκυνώ την Άγια Σταύρωσή σου..
γιατί στο κάθα ζάλο μου έχω τη συντρομή σου...

Τα πάντα Θε μου σου χρωστώ που δύναμη μου δίνεις
κι αμοναχή εις το σταυρό που 'σκώνω δε μ' αφήνεις...

Σύντραμε Θε μου του σταυρού το βάρος να σηκώσω...
τον πληγωμένο ν-ώμο μου λίγο ν' ξαλαφρώσω...

Σταυρό ποιός 'σκώνει στ' ώμους του κι Ανάσταση δε θέλει...
προπάντως να 'χει βάσσανα από μικιό κοπέλι...

Τα πάθη να ξεφανιστούν Ανάσταση να γίνει...
και να σκορπίσει τ' Άγιο φως στον κόσμο την ειρήνη...

Εκείνος που θα σταυρωθεί Ανάσταση νημένει...
γι' αυτό κουράγιο να 'χουνε του κόσμου οι πονεμένοι...

Πόσους Ιούδες δε θωρρείς που κάνουνε τσ' αθρώπους...
μα σε λαλούν για σταύρωση στου Γολγοθά τσι τόπους...

Πόσους Ιούδες στη ζωή ετούτη δεν παντήχνεις...
κι αν τως σε στρώνεις και χρυσό την προδοσία βρίχνεις...

Σαν τον Ιούδα υπάρχουνε πολλοί στην οικουμένη...
και με τα Πάθη του Χριστού χιλιάδες σταυρωμένοι...

Δίχως τον άθρωπον ο Θιος πάλι Θεός λογάται
και τ' άδικο απ'τα χέρια ντου ποτέ ντου δε βλογάται...
Μ' άθρωπος δίχως το Θεό ένα μηδενικό 'ναι
κι έχει τα πάθη τρυγητές και τονε σιγοτρώνε...
Σαφί 'χει ανάγκη ο άθρωπος τον Ύψιστο Πατέρα
για να του δίδει συντρομή την Άγιά ντου χέρα...
Ο Θιος ποτέ ντου συντρομή αθρώπου δε γυρεύγει
και λένε...." όποιον αγαπά εκεινονά παιδεύγει"..
Άθρωπος τονε σταύρωσε και του 'βαλε στεφάνι
μα πλούτη να 'χει αμύθητα ένα Θεό δεν κάνει...

Να 'χε 'νεστήνουντ' οι νεκροί τσ' Ανάστασης την ώρα...
να σμίξωμε να φύγει μπλιο απ' την καρδιά μου η μπόρα...

Με του Χριστού τη Σταύρωση εχθροί να φιλιωθούνε...
και σ' έναν εγκρεμό βαθύ τα μίση να βρεθούνε...

Πώς να γιορτάσω Ανάσταση δίχως εσένα φως μου...
που 'φυγες κι είν' ασήκωτος στην πλάτη ο σταυρός μου...

Χριστέ μου βάλε όσο μπορείς τη δεξια σου χέρα
μη γίνουνται μπλιο σκοτωμοί σ' τσι δρόμους κάθα μέρα...
Χριστέ με την Ανάσταση τσι πόνους να σκορπίσεις
μάζωξε τσ΄αναστεναγμούς μόνο χαρές ν' αφήσεις...
Χριστέ μου που σταυρώθηκες κι Ανάσταση είδες πάλι
πέψε τον ήλιο τση χαράς λαμπρό να ξεπροβάλει...
Την ώρα που θ' αναστηθείς Χριστέ μου μην ξεχάσεις
στην πόρτα κάθα δυστυχή χαρές να του σωριάσεις...
Η Ανάστασή σου στο ντουνιά να φέρει τη γαλήνη
να πάψει ο κάθα δυστυχής να χολοκαταπίνει...
Χριστέ μου που θ' αναστηθείς μη 'φήσεις πεινασμένους
ούλους τσ' αθρώπους κάμε τσι ίσους και χορτασμένους...
Χριστός Ανέστη στο ντουνιά ώρα που θα γροικάται
Θέ μου μη 'φήσεις άθρωπο να σου παραπονάται...
Χριστός Ανέστη σα 'κουστεί ο γεις τ' αλλού να δώσει
συγχώρεση και τη βαριά καρδιά του ν' αλαφρώσει...

Απόψε να 'χε 'νεστηθείς με το Χριστό μας φως μου...
να δώσει ο ήλιος τση χαράς να πάψει ο στεναγμός μου..

Με δίχως βαρυγκόμηση στο Γολγοθά μου βγαίνω...
κι αν είναι κι ο σταυρός βαρύς ντρέτα το μπέτη στένω...

Χριστέ μου πως εβάσταξες τέθιο σταυρό στον ώμο
και που βρες δύναμη να βγεις στου Γολγοθά το δρόμο...
Που βρες κουράγιο κι άντεξες τα Σταυρικά σου Πάθη
και τσι πληγές που σ' άνοιξαν εις τση καρδιάς τα βάθη...
Πως ενταγιάντησες Χριστέ καρφιά να σε τρυπούνε
στα χέρια και στα πόδια σου με μίσος να χτυπούνε...
Πως σε χολοποτίσανε τα ίδια σου τα σπλάχνα
Χριστέ μου πάνω στο σταυρό δίχως να βγάλεις άχνα...
Πως άντεξες στην κεφαλή τ' αγκαθωτό στεφάνι
που μόνο που θα το σκεφτεί αθρώπου νους δε βάνει...
Πως βάσταξες το χλευασμό, τη λόχη στο πλευρό σου
και να μην 'κούσει άθρωπος το άχι το δικό σου...
Ποιόν θ' ανεβάσουν στο σταυρό.να μη βαρυγκομήσει
σ' όσους τονε σταυρώνουνε ύβρη μην ξεστομίσει
Πέτε μου ποιόν σταυρώσανε χέρια να μη σηκώσει
τω Σταυρωτήδω χαστουκιά στο μάγουλο μη δώσει...
Μόν' ο Χριστός μας άντεξε που 'χε την καλοσύνη
και συνεχίζει σ' όλους μας συχώρεση να δίνει...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Νεκτάριος Λεουνάκης