''ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ''... (Γιώργης Γαρεφαλάκης)

''ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ''... (Γιώργης Γαρεφαλάκης)

''ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ''... (Γιώργης Γαρεφαλάκης)

ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΒΡΟΧΕΡΗ....ΜΙΑ ΣΚΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩ...
ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ... Ο Ρ Φ Α Ν Ο...ΚΟΠΕΛΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ

ΚΙ ΕΚΛΑΙΓΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕΝΕ ΝΕΡΟ ΝΑ ΞΕΔΙΨΑΣΕΙ....
ΚΙ ΕΦΟΡΙΕΝΕ ΑΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΞΕΣΚΙΣΜΕΝΑ...

ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΟ ΒΛΕΠΕ ΜΕ ΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΛΥΠΗ....
ΜΑ ΔΕΝ ΕΒΡΕΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ...

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΝΤΙΔΩΡΟ...ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΡΤΟ....
ΝΑ ΞΕΠΕΙΝΑΣΕΙ ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ...ΤΟ ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΜΕΝΟ...

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΕΚΑΝΑΝΕ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΛΗΣΣΙΑ....

ΚΑΙ ΣΤΑΘΗΚΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑ ΚΑΙ Τ' ΟΡΦΑΝΟ ΜΟΥ ΛΕΕΙ....

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΠΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΦΟΥ 'ΣΑΙ ΞΕΝΟΣ....

ΕΓΩ 'ΘΕΛΑ ΤΟΝ ΚΥΡΗ ΜΟΥ...ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΣΗ ΜΑΝΑΣ....
Τ' ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΜΠΙΣΤΙΚΑ ΤΣΙ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ 'ΧΩ ΧΑΣΕΙ...

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΡΦΑΝΟ 'ΠΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΕΓΑΛΟ...
ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ Ε-ΠΕΡΙΣΣΕΥΑ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...

ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΜΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ....ΧΑΡΑ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ....
ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΥΣΤΥΧΗ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΘΑΥΜΑΣΕΙΣ...

ΑΝΑΘΕΜΑΜΕ ΟΡΦΑΝΟ ΚΑΙ Μ' ΕΚΑΜΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ...
ΜΟΝΑΧΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΟΙΤΑΞΑ..ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ...