Το "κακό" παιδί...

Το "κακό" παιδί...

sofakiΣυντάκτης: Σοφία Σηφάκη

Πολύ συχνά στο σχολείο συναντάμε κάποια παιδάκια που δεν είναι σαν τα άλλα. Που δεν υπακούνε στους κανόνες, αντιδρούν σε ότι και να τους πεις, δέρνουν τα άλλα παιδιά και καμιά φορά βρίζουν. Είναι τα παιδιά εκείνα που όλοι τα αποφεύγουν και λένε «δε σε έχω φίλο γιατί είσαι κακό παιδί». Το αποτέλεσμα είναι όλοι να παραπονιούνται πάντα γι’ αυτά τα παιδιά, ακόμα και οι γονείς.

Κανένα παιδί δε γεννιέται κακό. Κανένα παιδί δε γεννήθηκε γνωρίζοντας να δέρνει ή να βρίζει.
Χρειάζεται να ψάξουμε το λόγο που φέρεται έτσι αυτό το παιδί και όχι να του βάζουμε ταμπέλες και να το μαλώνουμε.
Αυτό το παιδί σίγουρα μεγαλώνει σε μια οικογένεια που δε του δίνει όλα όσα χρειάζεται ένα παιδάκι για να μεγαλώσει ισορροπημένα. Που δε παίρνει την αγάπη που έχει ανάγκη και τη διεκδικεί με λάθος τρόπο.

  • Σύμφωνα με τους ειδικούς:
  • Η ενεργή συμμετοχή και προσοχή των γονέων στην κρίσιμη ηλικία από την γέννηση μέχρι και τα επτά χρόνια είναι απαραίτητη.

Όταν ένα παιδί δεν έχει αυτή την προσοχή, τότε θα φτάσει στο σημείο να τη διεκδικήσει με την αταξία.
Με τον καιρό καταλαβαίνει ότι οι γονείς του, του δίνουν σημασία μόνο αν κάνει κάτι κακό. Οπότε του γίνεται βίωμα η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά προκειμένου να το προσέξουν στην οικογένεια, στο σχολείο και στη συνέχεια στην κοινωνία.

  • Τα παιδιά αλλά και εμείς οι ενήλικες, έχουν ανάγκη να ανήκουν κάπου και να είναι σημαντικά.
    Να ανήκουν σε μια οικογένεια και σε μια ομάδα που τα αγαπάει και τα προσέχει θετικά, όπως επίσης και να είναι αυτόνομα και να προσφέρουν με ένα τρόπο που είναι σημαντικός και έχει νόημα.
  • Επίσης ένα παιδάκι θα έχει άσχημη συμπεριφορά, αν του φέρονται άσχημα.
    Ένα παιδί που σηκώνει το χέρι του και δέρνει τα άλλα παιδιά, που σπρώχνει , που δε καταλαβαίνει πως νιώθει ο άλλος , συνήθως αυτό το παιδί κακοποιείται από τους γονείς, το χτυπάνε δηλαδή όταν κάνει αταξία, οπότε έτσι έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει.

Στο βιβλίο:«Πέτα Μακριά Το Ραβδί Σου-Πειθαρχία χωρίς δάκρυα»
των Ρούντολφ Ντράικωρς & Περλ Κάσελ, γράφει...

  • Αν ένα παιδί ζει μ’ επικρίσεις, μαθαίνει να καταδικάζει.
  • Αν ένα παιδί ζει μέσα στην εχθρικότητα, μαθαίνει να φιλονικεί.
  • Αν ένα παιδί ζει με την κοροϊδία, μαθαίνει να είναι δειλό.
  • Αν ένα παιδί ζει με το φόβο, μαθαίνει να είναι ανήσυχο και φοβισμένο.
  • Αν ένα παιδί ζει με την ντροπή, μαθαίνει να νιώθει ένοχο.
  • Αν ένα παιδί ζει με την ανοχή, μαθαίνει να είναι καρτερικό.
  • Αν ένα παιδί ζει με την ενθάρρυνση, μαθαίνει να έχει αυτοπεποίθηση.
  • Αν ένα παιδί ζει μέσα στην αποδοχή, μαθαίνει ν’ αγαπά.
  • Αν ένα παιδί ζει με την επιδοκιμασία, μαθαίνει ότι είναι καλό να έχει στη ζωή του ένα σκοπό.
  • Αν ένα παιδί ζει μέσα στην τιμιότητα, μαθαίνει ποια είναι η αλήθεια.
  • Αν ένα παιδί ζει με δίκαια μεταχείριση, μαθαίνει τη δικαιοσύνη.
  • Αν ένα παιδί ζει μέσα σε ασφάλεια, μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και το περιβάλλον του.
    Αν ένα παιδί ζει μέσα στη φιλικότητα, μαθαίνει ότι ο κόσμος είναι όμορφος για να ζει κανείς, ν’ αγαπά και ν’ αγαπιέται.

Πριν λοιπόν κατακρίνουμε ένα παιδάκι ας σκεφτούμε ότι το «κακό» παιδί, είναι απλά ένα πληγωμένο παιδί που προσπαθεί με λάθος τρόπο να αποσπάσει την προσοχή και το ενδιαφέρον μας.
Και όσο μπορούμε να το βοηθήσουμε.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τα οφέλη του αθλητισμού στα παιδιά