ΗΛΙΑΣ ΧΟΡΕΥΤΑΚΗΣ ".....αν μου πει κάποιος να σταματήσω, μπορεί να πεθάνω..."

ΗΛΙΑΣ ΧΟΡΕΥΤΑΚΗΣ ".....αν μου πει κάποιος να σταματήσω, μπορεί να πεθάνω..."

stellasiteΣυνέντευξη: Στέλλα Κοντάκη [ ΧΑΝΙΑ - 23.8.2016]

Επισκεύθηκα πρόσφατα τα Χανιά, για να γνωρίσω από κοντά τον Ηλία Χορευτάκη, έναν άνθρωπο που σαν καλλιτέχνη θαυμάζω, αλλά δεν έτυχε ποτέ να τον γνωρίσω προσωπικά. Δεν θα κρύψω, όπως το εκμυστηρεύτηκα και στον ίδιο, ότι είχα λίγο άγχος για τη συνάντηση αυτή, μιας και τον είχα στο μυαλό μου σαν έναν άνθρωπο απόμακρο, κλειστό και θεωρούσα ότι θα δυσκολευτώ μαζί του. Ένιωθα ότι ήταν ένα ρίσκο για μένα να βρεθώ απέναντι του και να τον ρωτήσω όλα όσα είχα στο μυαλό μου. Δεν ήξερα τι να περιμένω. Αν δεν ρισκάρεις όμως και αν δεν «πέσεις στα βαθιά δε μαθαίνεις να κολυμπάς».... Πήρα λοιπόν το ρίσκο, εμπιστευόμενη το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι αυτός ο άνθρωπος, έστω κι αν είναι δύστροπος, όπως έλεγαν κάποιες λανθασμένες μου πληροφορίες, αξίζει... Τελικά μ’ αιφνιδίασε, ένιωσα αμέσως τη θετική του αύρα και πολύ σύντομα αντιλήφθηκα, πως ο Ηλίας Χορευτάκης έχει σπάνιες για τις μέρες μας ευαισθησίες, έχει αρχές, αλλά και τέλος. Αυτό το τέλος, είναι τα πλαίσια που οριοθετεί, όταν κρίνει σωστό να το κάνει. Είναι απλά μια στάση ζωής συνειδητή, την οποία υποστηρίζει έμπρακτα, με ότι κόστος. Μια στάση που δεν αρέσει σε πολλούς ίσως, αλλά και στον ίδιο δεν αρέσουν πολλά. Αλλά όπως εκείνος επιλέγει, έτσι θέλει να γίνεται και ο ίδιος επιλογή, με αυστηρά και δίκαια κριτήρια.
Ας δούμε λοιπόν τι είχε να μας πει..

- Σύστησέ μας τον Ηλία Χορευτάκη..

- Ο Ηλίας Χορευτάκης, γεννήθηκε το 1972, στα Χορευτιανά Κισσάμου. Σε ηλικία 19 ετών έφυγε για την Αθήνα, όπου 3 χρόνια μετά επέστρεψε πάλι στον τόπο του, τα Χανιά.

- Σε ποια ηλικία έκανες τα πρώτα σου μουσικά βήματα?

- Ξεκίνησα στα 13 μου στο γάμο ενός ξαδέρφου μου, όπου πήγα να παίξω χωρίς να έχω σκοπό ν’ ασχοληθώ επαγγελματικά. Αυτό προέκυψε στην πορεία και θα έλεγα υπό πίεση, γιατί δεν ήθελα.

- Για ποιο λόγο?

- Γιατί δεν ήμουνα εκείνη την περίοδο σε στιγμή που να θέλω να βγω να παίξω επαγγελματικά. Δεν ένιωθα έτοιμος και ότι έκανα, το έκανα για μένα.

- Το μετάνιωσες ποτέ?

- Όχι, δεν το μετάνιωσα ποτέ.

- Ποια ήταν τα συναισθήματα στην πρώτη σου εμφάνιση? Πώς ένιωσες?

- Δυσκολεύτηκα πολύ..ένιωθα ότι το πρόσωπό μου καίει, έτρεμαν τα χέρια μου, ζορίστηκα αρκετά. Ανέβηκα μ’ ένα λαουτιέρη μόνο, γιατί τότε ήταν μόνο δυο όργανα. Κάποια στιγμή, μετά από ώρες, φώναξα έναν θείο μου να βγει να παίξει και περίπου μια ώρα μετά που ξαναβγήκα, αισθανόμουν τα χέρια μου σαν να ‘χαν κοπεί..δεν μπορούσα ν’ ακουμπήσω τις χορδές. Παρόλα αυτά, πέρασα πολύ όμορφα, ένιωθα εξίσου όμορφα, αν και είχα μια αμηχανία κι ένα φοβερό άγχος για το πώς ακούγομαι στον κόσμο, αν περνάει καλά, αν διασκεδάζει.

- Αυτό το άγχος το ξεπέρασες ή σε ακολουθεί όποτε ανεβαίνεις στο πάλκο?

- Θεωρώ πως αν δεν έχεις άγχος, δε σε νοιάζει να κάνεις καλά τη δουλειά σου. Πάντα έχω άγχος.

- Συμφωνώ απόλυτα, γι’ αυτό και ήθελα ν’ ακούσω την απάντησή σου. Δε σε κάνει να το αποβάλλεις όμως ότι πλέον είσαι καταξιωμένος καλλιτέχνης, αναγνωρίσιμος, αγαπητός και πετυχημένος?

- Όχι, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Ξέρω τι έχω καταφέρει μέχρι τώρα, αλλά μ’ αρέσει πάντα, να προσπαθώ για το καλύτερο. Είμαι της άποψης, ότι πάντα μαθαίνεις, βελτιώνεσαι, γίνεσαι καλύτερος, όσα κι αν ξέρεις, όσα κι αν έχεις κάνει. Πάντα πρέπει να στοχεύεις το παραπάνω σκαλί.. Το τελευταίο σκαλί, δε το φτάνεις ποτέ...

- Αν υποθέσουμε ότι το τελευταίο σκαλί είναι το δέκατο, εσύ σε ποιο θεωρείς ότι είσαι?

- Δεν θεωρώ τίποτα Στέλλα. Αυτό δεν θα το κρίνω εγώ. Θα το κρίνει ο κόσμος.

- Ο κόσμος σ’ έχει αγαπήσει και ανταποκρίνεται σε ότι κάνεις. Το εισπράττεις αυτό?

- Δόξα το Θεό, όλα αυτά τα χρόνια έχω δεχτεί πολύ αγάπη από τον κόσμο και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Πάντα έκανα αργά και σταθερά βήματα, δεν είμαι της άποψης ότι πρέπει κανείς να προσπαθεί να κάνει ένα άλμα και να γίνει γνωστός σ΄ ένα μήνα. Ποτέ δεν κυνήγησα κάτι τέτοιο, αν και μου δόθηκαν ευκαιρίες. Κάνω αργά και σταθερά βήματα.

- Ποια ήταν τα πρότυπά σου?

- Τα πρότυπά μου ήταν, από βιολάτορες, οι δάσκαλοί μου Μιχάλης Κουνέλης και Κώστας Παπαδάκης (Ναύτης) και από λυράρηδες, ο Θανάσης Σορδαλός ο Κώστας Μουντάκης ο Λεωνίδας Κλάδος, ο Ροδάμανθος.

- Το βιολί, ήταν το πρώτο κρητικό παραδοσιακό όργανο της Κρήτης και μετά εμφανίστηκε η λύρα, κάτι που λίγοι γνωρίζουν. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτό.

- Το βιολί έχει έρθει στην Κρήτη από το 1210, επί Ενετών, βάσει ιστορικών γεγονότων, αλλά εμένα αυτό δεν είναι κάτι που με απασχολεί. Αυτό που για μένα έχει σημασία, είναι το κάθε όργανο που παίζει την κρητική μουσική, να μπορεί να την αποδώσει σωστά.

- Κατά τη γνώμη σου, θεωρείς ότι υπάρχουν άξιοι συνεχιστές της μουσικής μας παράδοσης ή ότι κακοποιείται πλέον?

- Ισχύουν και τα δυο. Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που συνεχίζουν όπως πρέπει αυτό που βρήκαν και προσθέτουν κι ένα λιθαράκι παραπάνω ή δεν προσθέτουν, γιατί αυτό προϋποθέτει το ανάλογο ταλέντο, αλλά και κάποιοι άλλοι που ίσως δεν καταλαβαίνουν το μέγεθος της ιστορίας της μουσικής που βρίσκουν και είναι οι στόχοι τους άλλοι.

- Τι ορισμό δίνεις στην έννοια «ταλέντο»?

- Όλοι ξεκινώντας έχουν ένα πρότυπο, άρα στην αρχή θέλοντας και μη, πηγαίνουν προς το πρότυπό τους. Άλλοι έχουν το ταλέντο να ξεφύγουν από αυτό και να δώσουν κάτι παραπάνω, άλλοι μένουν εκεί, ως πολλοί καλοί τεχνίτες, αλλά μέχρι εκεί. Άρα αυτό θεωρώ ταλέντο..να μπορείς να ξεφύγεις από το πρότυπό σου και να δημιουργήσεις το δικό σου χαρακτήρα.

- Έρχονται οι νέοι σε εσένα να ζητήσουν τη βοήθεια σου? Και αν αντιληφθείς ότι κάποιος δεν έχει ταλέντο πώς το χειρίζεσαι?

- Έρχονται και την προσφέρω πάντα. Στην περιπτωση όμως που αντιληφθώ κάτι τέτοιο, το λέω αμέσως.

- Δεν είναι δύσκολη η θέση σου όμως?

- Όταν ένα παιδί είναι εντελώς ατάλαντο, προτιμώ να του πω εξ’ αρχής την αλήθεια. Γενικώς είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να λέω ψέματα και να κοροϊδεύω. Κάποτε πριν πολλά χρόνια, είχα κάποια παιδιά που τους έδειχνα, παρόλο που δεν έχω την υπομονή και ήρθε ένας νεαρός που πραγματικά δεν το είχε καθόλου. Δεν μπορουσε ούτε καν να ξεκινήσει. Δεν μπορούσα λοιπόν να κοροϊδεύω τον ίδιο και την οικογένειά του και να λέω ότι θα μάθει. Είπα στον πατέρα του «λυπάμαι, αλλά δεν μπορεί να μάθει». Παρεξηγήθηκα αλλά έτσι έπρεπε να κάνω... Δοκίμασε μετά κι άλλα όργανα αλλά τελικά το ίδιο αποτέλεσμα....

- Σου έχει τύχει ποτέ το αντίθετο? Να έρθει σε σένα ένα νέο παιδί να το διδάξεις και να ανακαλύψεις αμέσως ότι είναι ταλέντο?

- Πάρα πολλές φορές! Εγώ γενικώς δεν διδάσκω, δεν έχω την υπομονή όπως σου είπα και παραπάνω. Πολλές φορές μου έχει ζητηθεί να διδάξω και από το Ωδείο των Χανίων και γονείς που ήθελαν να διδάξω στα παιδιά τους. Δεν μπορώ να το κάνω, θέλει υπομονή, την οποία δεν έχω. Μπορώ να βοηθήσω, να δείξω κάποιες τεχνικές αλλά όχι ν’ αναλάβω εξ’ ολοκλήρου ένα μαθητή. Μου έτυχαν όμως κάποιες περιπτώσεις, όπως κάποτε που με πήρε μια κυρία από το Ρέθυμνο και μου είπε ότι η κόρη της θα ήθελε να μάθει βιολί. Έπαιζε κλασσικό και ήθελε να εστιάσει στο κρητικό στοιχείο. Της είπα λοιπόν, ότι παρόλο που δεν έχω τον χρόνο και την υπομονή να την αναλάβω, ας μου την φέρει να της δείξω κάποια πράγματα. Αυτή η κοπέλα ήταν φαινόμενο! Της έγραφα τις νότες σ’ ένα χαρτί, έπαιζα το κομμάτι και μέσα σε δέκα λεπτά καταφερνε να το παίξει κι εκείνη. Τελικά, αφού της έκανα λίγα μαθήματα, της είπα να συνεχίσει, να μη το αφήσει ποτέ. Δεν είχα τον χρόνο να συνεχίσω, αλλά με αυτήν την κοπέλα είχα υπομονή, γιατί σε τέτοια άτομα που έχουν τέτοιο ταλέντο δεν μπορείς να μην έχεις υπομονή.

- Ηλία, ξέρω ότι γράφεις μουσική..στίχους γράφεις?

- Γράφω ναι, αλλά τους γράφω για μένα. Θεωρώ ότι υπάρχουν αξιόλογοι στιχουργοί που το κάνουν καλύτερα από μένα.

- Δεν έχεις μελοποιήσει ποτέ στίχους σου?

- Έχω μελοποιήσει και πρόσφατα, ένα κομμάτι με τίτλο «19 χρονών κοπέλι», σε δικούς μου στίχους, αλλά γενικότερα δεν μελοποιώ τους στίχους μου.

- Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σου στιχουργοί? Αυτοί που καλλιτεχνικά δένεις μαζί τους?

- Δεν μπορώ να πω ότι έχω αγαπημένους. Εκτιμώ πολλούς στιχουργούς και μου αρέσουν. Με ποιους θα συνεργαστώ, εξαρτάται ανάλογα με την περίοδο που γράφω. Για να σε αγγίξει ένας στίχος, θα πρέπει να ταιριάζει με την ψυχολογική σου κατάσταση, την περίοδο που γράφεις. Κατά καιρούς λοιπόν συμβαίνει ν’ απορρίψω κάποια μαντινάδα, που δυο χρόνια μετά για παράδειγμα, να την ξαναδώ και να πω «γιατί δεν την έβαλα αυτήν την μαντινάδα...». Έχει να κάνει με το τι βιώνουμε κάθε περίοδο της ζωής μας.

- Σου έχει τύχει ποτέ, κάτι που εσύ απέρριψες, να το ακούσεις από άλλον καλλιτέχνη και να μετανιώσεις που το απέρριψες?

- Όχι, γιατί για ν’ απορρίψω κάτι θα πρέπει να είμαι 100% σίγουρος ότι δεν μου αρέσει και δεν υπάρχει περίπτωση να το ακούσω μετά και να πω μου αρέσει. Το να μην επιλέξω κάτι και να το αφήσω για να το ξανασκεφτώ, ναι, μου έχει τύχει, να το ακούσω μετά και να πω «όντως άξιζε..».

- Θα σε ρωτήσω κάτι που συχνά ρωτάω και θα ήθελα ν’ ακούσω την άποψή σου. Είσαι από εκείνους που επιλέγεις μόνο επώνυμους στιχουργούς, ώστε να γίνει το ‘’πάντρεμα’’ των ονομάτων και να φέρει επιτυχία, ή ερμηνεύεις και στίχους ‘’ανώνυμων’’ (όχι γνωστών) στιχουργών?

- Όχι, δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Μάλιστα, πρόσφατα είχα μια συζήτηση με μαντιναδολόγο, (άντρα ή γυναίκα δεν θα πω τι ήταν) που έχω συνεργαστεί αρκετές φορές και έλεγα ότι, αν δεν μου άρεσε κάποιος στίχος δεν θα τον επέλεγα και μόνο γιατί είναι αυτός ή αυτή, για κανένα λόγο. Ούτε για εκείνη-ο ούτε για οποιονδήποτε άλλον.

- Δεν είσαι όμως θετικά προκατελλημένος και μόνο από το όνομα του στιγουργού, όταν διαβάζεις κάτι δικό του? Δεν λες ότι αφού είναι του/της ‘’τάδε’’, θα είναι καλό..

- Όχι. Στην προηγούμενη δισκογραφική μου δουλειά, απέρριψα μαντινάδες γνωστού-ής μαντιναδολόγου, γιατί απλά δεν μου άρεσαν. Τις είχε επιλέξει ο παραγωγός μου, παρόλου που δεν έχει σημασία ποιος τις επέλεξε. Αν κάτι δεν μου αρέσει δεν το βάζω.

- Ποιος έχει την τελική επιλογή, εσύ ή παραγωγός?

- Πάντα εγώ, αλλιώς δεν το γράφω. Μπορώ όμως να ακούσω γνώμες και να τις λάβω υπόψιν μου.

- Έχεις κάποιον άνθρωπο, που έχει αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις και την προώθησή σου?

- Όχι, δεν έχω, γιατί θεωρώ ότι κάτι τέτοιο σου στερεί την προσωπικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα. Έχω στη ζωή μου κάποιες αξίες με τις οποίες πορεύομαι. Αυτό αυτομάτως το χάνω, αν έχω κάποιον άλλον να επικοινωνεί αντί για μένα. Είμαι ένας άνθρωπος, που δεν λειτουργώ μόνο επαγγελματικά, αλλά σημαντικό ρόλο παίζει και το συναίσθημα κι όσο κι αν κάποιες φορές έχω χάσει από αυτό, έτσι είμαι..έτσι είναι ο χαρακτήρας μου.

- Ας πάμε λίγο στην δισκογραφία σου, για να φτάσουμε στο νέο σου cd που μόλις κυκλοφόρησε και είναι εξαιρετικό.

- Το πρώτο μου cd το ηχογραφησα το 1998, με τίτλο «Παράξενα μηνύνατα», σε παραδοσιακή μουσική και σε στίχους του καλού μου φίλου Γιώργη Καμπιανάκη (που ήταν ο πρώτος που μου έδωσε στίχους). Στη συνέχεια έκανα μια ζωντανή ηχογράφηση στο περοδικό «Κοντυλιές», μετά μια επίσης ζωντανή ηχογράφηση, το « Μια βραδιά στον Ομαλό», με τον Κυριάκο Σταυριανουδάκη και τον Γιάννη Κατάκη, η οποία αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο. Το επόμενο βήμα ήταν η συνεργασία μου με τον δάσκαλό μου Κώστα Παπαδάκη (Ναύτη), όπου είχα την ιδέα να κάνουμε ένα cd που θα ερμήνευαν πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε αυτό να γίνει...ευτυχώς όμως, είχα πρόχειρα ηχογραφήσει τις πρόβες στο σπίτι μου, στις οποίες εγώ έπαιζα λαούτο σε όλο το cd.

- Είσαι και λαουτιέρης?

- Όχι, παίζω λαούτο, αλλά παίζω για μένα. Τότε απλά αναγκάστηκα να εξασκούμαι περίπου 8 ώρες την ημέρα, προκειμένου να μπορέσω ν’ αναταποκριθώ στις απαιτήσεις του cd, εφόσον ο Κώστας Παπαδάκης επέμενε να παίξω εγώ, αν και του είχα προτείνει πολλούς. Επιθυμία του ήταν να παίξω μόνο εγώ κι έτσι και έγινε.

- Αυτό λέει πάρα πολλά και είναι προς τιμήν σου!

- Η αλήθεια είναι πως ναι, ήταν μεγάλη τιμή! Σε αυτό το cd έχουμε τραγουδήσει πολλοί καλλιτέχνες, αλλά η δουλεία αυτή δεν προωθήθηκε όσο θα έπρεπε, παρόλο που ήταν πολύ καλή. Η επόμενη ήταν πάλι ζωντανή ηχογράφηση στο περιοδικό «Πίστα» , η οποία πήγε πάρα πολύ καλά και μετά το 2008 έγραψα το πρώτο cd με δικά μου κομμάτια και είχε τίτλο «Της νιότης μου τα όνειρα». Περιείχε συνολικά 11 κομμάτια, εκ των οποίων στα 8 ήταν δική μου η μουσική, ενώ τα άλλα 3, ήταν το ένα του Στέλιου Ηλιάκη, το άλλο του Ναύτη και το τρίτο ήταν ο Ερωτόκριτος σε μια πιο πυρρίχεια μορφή, από αυτήν που κυκλοφορεί. Το cd αυτό έγινε χρυσό και μπορώ να πω ότι ήταν μεγαλύτερη τιμή που έχω μέχρι τώρα νιώσει στην επαγγελματική μου πορεία, γιατί είναι μεγάλη υπόθεση, στην πρώτη δουλειά που καταθέτεις δικά σου κομμάτια, να υπάρχει τέτοια ανταπόκριση και να γίνεται χρυσή. Μετά ήρθε το cd «Πόσο μου λείπεις» το 2012, μια ζωντανή ηχογράφηση επίσης, μ’ ένα καινούριο δικό μου κομμάτι μέσα, το ομότιτλο και τέλος άλλη μια ζωντανή ηχογράφηση στο περιοδικό «Κοντυλιές», το «Λάθος στιγμή».

- Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου κρατάς στα χέρια σου την ολοκαίνουρια δισκογραφική σου δουλειά, με τίτλο «Μάνα μου»

- Είναι ένα cd, που με αφορμή το θάνατο της μητέρας μου πέρυσι, της οποίας είχα μεγάλη αδυναμία, μου γεννήθηκε η ιδέα να το κάνω και να το αφιερώσω σε κάποιον οργανισμό, από τους οργανισμούς που γενικώς βοηθούν τον κόσμο, τον άρρωστο, τον άπορο και όλους όσους το έχουν ανάγκη. Επέλεξα λοιπόν «Το Χαμογελο Του Παιδιού», να χαρίσω έναν μεγάλο αριθμό cd, όπου και έτσι έγινε, σε πρόσφατη συναυλία που διοργάνωσα και παράλληλα έγινε και η πρώτη παρουσίασή του. Σε αυτό το cd η μουσική είναι δική μου, ενώ στιχουργικά συμμετείχαν: 4 τραγούδια η Δέσποινα Σπαντιδάκη, 4 τραγούδια η Βούλα Χανιωτάκη – Μπαστάκη και από ένα ο Γιώργος Σοφιάκης, ο Νίκος Τζαγκαράκης και εγώ. Θα σταθώ λίγο στο ομότιτλο τραγούδι του οποίου οι στίχοι είναι της Βούλας Χανιωτάκη – Μπαστακη. Ήθελα να γράψω τους στίχους εγώ σε αυτό το κομμάτι, αλλά τελικά δεν χρειάστηκε, γιατί ότι ήθελα να πω, το βρήκα στη Βούλα, η οποία το έγραψε για την μητέρα της, και με μερικές μετατροπές που του κάναμε, λόγω του ότι η μητέρα της είναι εν ζωή και εύχομαι να είναι για πάρα πολλά χρόνια, ταίριαξε απόλυτα σε αυτό που ήθελα. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια συναυλία, της οποίας τα έσοδα πήγαν όλα από 600 cd στο «Το Χαμογελο Του Παιδιού». Η παραγωγή ήταν δική μου, ενώ βρέθηκαν και κάποιοι χορηγοί οι οποίοι κάλυψαν ένα μέρος των εξόδων που ήταν αρκετά και τα υπόλοιπα τα έβαλα εγώ. Έτσι το «Το Χαμογελο Του Παιδιού», έβαλε ένα μικρό ποσό στο ταμείο του, που ελπίζω να πιάσει τόπο και να βοηθήσει κάποια παιδιά και επειδή όπως και σήμερα μου είπε η Πρόεδρος εδώ στα Χανιά, θέλουν να λένε το ποσό, το ποσό αυτό ανέρχεται στα 6.000 ευρώ.

- Έχω να πω ότι αξίζεις πολλά συγχαρητήρια για την κίνησή σου αυτή, γιατί γνωρίζω πως δεν ήταν καθόλου εύκολη προσπάθεια, έτσι δεν είναι? Και όχι απλά δώρισες τα έσοδα από 600 cd, αλλά ανέλαβες και την παραγωγή, της οποίας τα μισά έξοδα πλήρωσες ο ίδιος. Άρα σου αξίζουν δυο φορές συγχαρητήρια.

- Δεν ήταν καθόλου εύκολη προσπάθεια, ναι, έχεις δίκιο. Τα συγχαρητήρια ανήκουν σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν αφιερώσει την ζωή τους βοηθώντας όσους έχουν ανάγκη....

- Εγώ θέλω να σταθώ στο ότι, δεν έδωσες κάτι από το περίσσευμα σου, που και αυτό θα ήταν αξιόλογο, αλλά από τα χρήματα που καθημερινά δουλεύεις για να καλύψεις τις υποχρεώσεις της οικογένειας σου. Μίλησε μου λίγο για αυτήν την οικογένεια.

- Είμαι παντρεμένος και έχω δυο παιδιά, έναν γιο 11 ετών και μια κόρη 6 ετών. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι έχω μια όμορφη οικογένεια, χωρίς προβλήματα, με αγάπη και κατανόση μεταξύ μας και γυρνώντας στο σπίτι μου έχω μια ηρεμία. Αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα καθημερινά, όπως όλοι κι αν έχεις προβλήματα και στο σπίτι αλλά και σ’ αυτό που προσπαθείς να κάνεις στη δουλειά σου, είναι δύσκολο να τα καταφέρεις. Δόξα το Θεό όμως στο σπίτι μου δεν έχω προβλήματα.

- Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος να σε περιμένει στο σπίτι και δυο χαμόγελα, γυρνώντας από τη δύσκολη κατά τη γνώμη μου δουλειά που κάνεις, μέσα στη νύχτα και πόσο ουσιαστικό να έχεις μια γυναίκα στήριγμα και συνοδοιπόρο σου? Πόσο δύσκολο είναι επίσης, όλο αυτό να το κρατήσεις.. ν’αντέξει στο χρόνο?

- Είναι πολύ σημαντικό και πολύ δύσκολο ταυτόχρονα. Πρέπει να υπάρχει αγάπη , κατανόηση και πολλά άλλα και από τις δυο πλευρές. Θα πρέπει να συμβιβαστείς με κάποια πράγματα, θέλοντας και μη, ειδικά η γυναίκα που αποφασίζει να παντρευτεί έναν άντρα που κάνει αυτή τη δουλειά. Προσωπικά, φρόντισα η γυναίκα μου να τα δει αυτά πριν το γάμο και αυτό είναι σημαντικό. Να γνωρίζει για να αποφασίσει αν μπορεί ή όχι ν’ ανταπεξέλθει.

- Μια μεγάλη πληγή, θα την αποκαλούσα στις μέρες μας, που πραγματικά πονάει, είναι ότι με την ένταξη του διαδικτύου στη ζωή μας, έχει τραυματιστεί, όχι θανάσιμα ευτυχώς ακόμα, η δισκογραφία. Αξίζει τελικά πια ο κόπος, ο χρόνος και τα πολλά έξοδα που απαιτούνται για ένα cd?

- Πιστεύω πως αξίζει, όχι για το κέρδος. Κέρδος δεν υπάρχει. Εμπορικά δεν αξίζει, γιατί μια εταιρεία πλέον δε νομίζω ότι βγάζει κέρδος από τα cd, γι’ αυτό και οι περισσότερες εταιρείες πια, όταν τους πλησιάσει ένας καλλιτέχνης να συνεργαστούν, του λένε ότι θα πρέπει ο ίδιος να πληρώσει όλα τα έξοδα παραγωγής. Δεν ρισκάρουν πλέον. Εγώ ευτυχώς με την εταιρεία μου -«εν ήχω»- του Αντώνη Χατζηδάκη, έχω μια άλλη σχέση. Είμαι εκεί από το 1998 χωρίς χαρτιά και συμβόλαια. Έχουμε μια άψογη συνεργασία όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς, είχα και κάποιες πολύ κακές εμπειρίες από άλλες εταιρείες. Με τον Αντώνη, υπάρχει μια πολύ καλή χημεία, ότι ζητήσω το έχω και δεν αναφέρομαι στο οικονομικό. Καταλαβαίνω την εποχή με τις δυσκολίες της. Δεν γράφω ένα cd για να τα οικονομήσω, αλλά για να δει ο κόσμος τη δουλειά μου και θεωρώ ότι αν δεν καταγράψεις δισκογραφικά το έργο σου, δε μένει κάτι.

- Ισχύει ότι δεν έχετε την ίδια απήχηση και ζήτηση σαν καλλιτέχνες, χωρίς να υπάρχει δισκογραφία?

- Όλα είναι σχετικά. Δεν παίζει πάντα ρόλο η δισκογραφία, αλλά και άλλα πράγματα. Σε αυτή τη δουλειά, αν θέλουμε να το εξετάσουμε από αυτή τη σκοπιά και όχι σαν μεράκι, δεν πάει απαραίτητα καλά αυτός που είναι καλός. Παίζουν πολλά πράγματα ρόλο.

- Όπως?

- Όπως οι δημόσιες σχέσεις, το πόσο μπορείς να προσποιηθείς και να είσαι όπως σε θέλουν να είσαι και πολλά άλλα. Εγώ είμαι σε ένα άλλο κανάλι, σ’ ένα άλλο επίπεδο(όχι εννοώντας ότι είμαι καλύτερος από κάποιους), απλά είμαι στην απέναντι όχθη. Δεν κάνω πράγματα που δεν αισθάνομαι μόνο και μόνο για να πετύχω κάτι στη δουλειά μου. Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω..αν μου πει κάποιος να σταματήσω, μπορεί να πεθάνω.

- Ας μιλήσουμε λίγο για τον ανταγωνισμό..θεμιτό και αθέμιτο. Έχεις υπάρξει ποτέ «θύμα» ανταγωνισμού? Εχουν επιχειρήσει να σου κάνουν κακό στη δουλειά σου ή και σε προσωπικό επίπεδο?

- Πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν να σε διαβάλλουν, να σου αμαυρώσουν την εικόνα και να σου κάνουν κακό για διάφορους λόγους.

- Πώς τους αντιμετωπίζεις? Μαθαίνεις για παράδειγμα ότι η Κοντάκη, έχει ανοίξει έναν πόλεμο στον Χορευτάκη. Πώς αντιδράς?

- Την επόμενη μέρα θα είσαι δίπλα μου ή θα έρθω εγώ εκεί που είσαι εσύ.

- Με ποιο τρόπο?

- Θα σε πάρω τηλέφωνο και θα βρεθούμε να δω τον λόγο που το κάνεις αυτό. Πάντα πριν αντιδράσω ή κρίνω.. θέλω να ξέρω το λόγο για τον οποίο έγινε κάτι.

- Και εγώ φυσικά θα αρνηθώ..θα σου πω ότι είναι φήμες, ποτέ δεν είπα ή έκανα κάτι εναντίον σου...κι ας το έχω κάνει. Αυτό δε γίνεται συνήθως? Εκεί τι κάνεις? Υπάρχουν αυτοί που δεν αντιδρούν για να μη χαλάσουν την εικόνα τους..εσύ?

- Εγώ δεν είμαι από αυτούς...

- Και υπάρχουν και αυτοί, που χτυπούν τη γροθιά στο μαχαίρι και το φτάνουν μέχρι τέλους προκειμένου να δικαιωθούν με κάθε κόστος..

- Εγώ έτσι κάνω....

- Άρα αντιδράς..πώς?

- Αν όντως έχω κάνει κάτι , θα το δεχτώ , θα ζητήσω συγνώμη και θα προσπαθήσω να μην ξανασυμβεί. Αν όμως δεν έχω κάνει, κάτι το οποίο μου έχει συμβει..και βρεθεί ο οποιοσδήποτε να με διαβάλλει, τότε πολύ απλά αλίμονό του.

- Μίλησέ μου λίγο για τις διαφορές που εντοπίζεις στον κόσμο σήμερα, σε σχέση με παλαιότερα, που δε βιώναμε τέτοιες καταστάσεις, στις οποίες η κρίση μας έφερε?

- Υπάρχουν δυο διαφορετικές εκδοχές. Σήμερα, οι μισοί άνθρωποι μοιάζουν σαν καταθλιπτικοί. Μπορεί δηλαδή να έρχονται στις εκδηλώσεις, αλλά η εικόνα τους είναι σαν αυτή του ανθρώπου σε κατάθλιψη. Δε γελούν, δε συμμετέχουν.. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι μισοί που ξεσπούν και ενώ έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τους βλέπω στο γλέντι και πραγματικά τους χαίρομαι. Ξεχνούν τα προβλήματα και διασκεδάζουν πραγματικά.

- Τι κάνεις εσύ για την μερίδα αυτή των καταθλιπτικών ανθρώπων? Επηρεάζουν και τη δική σου ψυχολογία?

- Προσπαθώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να τους δω να γελούν. Έχουν τύχει φορές που το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινού είχε αυτήν την εικόνα και αυτό με ρίχνει όντως. Προσπαθώ όμως να μη με αποσπά από αυτό που κάνω, να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό και να βρω τρόπο να τους κάνω να σηκωθούν και να χορέψουν έστω ένα χορό.

- Έχεις σκεφτεί όμως πόσοι θα ήθελαν, άλλα δεν μπορούν να σηκωθούν να χορέψουν γιατί δεν τους περισσεύουν ή δεν έχουν καν χρήματα να χαρίσουν?

- Ναι το γνωρίζω αυτό.

- Όταν αντιλαμβάνεσαι κάτι τέτοιο τι κάνεις? Καλείς τον κόσμο να χορέψει ελεύθερα? Το μπαξίσι, είναι ένα έθιμο που ακόμα υπάρχει και είναι και καλό αλλά και κακό πλέον στις μέρες μας..

- Είναι ένα έθιμο που και αυτό έχει τη σημασία του. Εφόσον όμως είμαστε σε δύσκολες εποχές, κάνουμε και τις ανάλογες συμφωνίες με τους επιχειρηματίες των κέντρων ή τον πατέρα της νύφης που μας καλεί. Ζητάμε ένα ποσό που θεωρούμε ότι αξίζουμε να πάρουμε, ώστε να μη χρειάζεται η αμοιβή του καλλιτέχνη και των συνεργατών του να βγει μόνο από τα χαρίσματα και να μπορεί να χορέψει κι αυτός που δεν έχει χρήματα όσο θέλει.

- Θεωρείς ότι σε αυτόν που θα βάλει το χάρισμα, θα πρέπει να παίξεις καλύτρα ή περισσότερη ώρα από εκείνον που δεν θα βάλει?

- Όχι, δε με απασχολεί αυτό. Εγώ δεν είμαι του χρήματος και το έχω αποδείξει αυτό σε πάρα πολλές καταστάσεις. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει έιναι να περάσει ο κόσμος καλά και να βγάλει από μέσα του ότι κακό συναίσθημα έχει και να μείνει η ψυχούλα του καθαρή.

- Τι είναι αυτό που θα ήθελες να έχει μείνει από σένα, φεύγοντας κάποιος από ένα γλέντι σου? Τι θα ήθελες ν’ ακούσεις να πει?

- Θα σου πω για παράδειγμα, ένα μηνήμα που πρόσφτα έλαβα από μια οικογένεια που ήρθε να με ακούσει από την Πάτρα. Μου είπαν..«ήρθαμε να σε ακούσουμε και μας πρόσφερες ψυχαγωγία». Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν ξέρω ούτε αν χόρεψαν, ούτε αν έβαλαν χάρισμα στην ορχήστρα. Όταν όμως κάποιος φεύγει από ένα γλέντι σου και θεωρεί ότι έχει αφήσει τα προβλήματά του ‘’αλλού’’ , έχει ψυχαγωγηθεί και φεύγει πραγματικά γεμάτος, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

- Λύσε μου μια απορία σε παρακαλώ..Στα δικά μου τα μέρη, στο Ηράκλειο, δεν ακούν βιολί, όπως το ίδιο δεν συνηθίζεται και στο Ρέθυμνο και επίσης και ο χορός μας είναι διαφορετικός. Πώς σε αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί και πώς εσύ σαν μουσικός, μπορείς ν’ ανταποκριθείς στις ανάγκες τους, χορευτικά κυρίως?

- Θα σου απαντήσω πηγαίνοντας αρκετά πίσω, όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο κέντρο «Ομαλός», που εκεί αντιμετώπισα τα μεγαλύτερα προβλήματα της μέχρι τώρα καριέρας μου. Υπήρξαν άτομα τα οποία με το που έβγαλα το βιολί από τη θήκη, σηκώθηκαν κι έφυγαν. Καταλαβαίνεις ότι ένας νεαρός καλλιτέχνης, μόλις 20 ετών τότε εγώ, μ’ ένα τέτοιο περιστατικό, έγινε η ψυχολογία μου κουρέλι. Δεν μπορείς όχι να παίξεις μετά, αλλά ούτε ν’ αναπνεύσεις. Έχει τύχει πολλές φορές να κλάψω, αλλά χωρίς να είμαι εγωιστής, θα το πω λίγο εγωιστικά, ότι έχω καταφέρει , άνθρωποι που ακόμα και σήμερα -που πλέον είναι πολλοί λογότεροι- να μπορούν να με ακούσουν και άνθρωποι οι οποίοι δεν ήθελαν ν’ ακούν βιολί. Και αυτό, γιατί προσπαθώ τα κομμάτια που αρχικά παίχτηκαν με λύρα,να τα παίξω κι εγώ στο ίδιο ύφος, όπως και αυτά που είναι με βιολί το αντίστοιχο. Όμως πάντα, βάζοντας το δικό μου χαρακτήρα μέσα. Συχνά μου λένε ότι μόλις πιάσεις το δοξάρι, καταλαβαίνουμε ότι είσαι εσύ, κάτι που παλιά, ακολουθώντας κι εγώ τα πρότυπά μου δεν το έκανα. Πλέον δεν αντιμετωπίζω τέτοια προβλήματα. Και θα σου πω ένα παράδειγμα..πρόσφατα σε κάποιο μου γλέντι ήρθε ένας άνθρωπος, όχι για μένα αλλά για το χατήρι του κουμπάρου του που ήταν εκεί. Τελικά ήρθε και στο επόμενο και στο μεθεπόμενο γλέντι και μάλιστα έφερε και παρέα από το Ρέθυμνο.

- Άρα δικαιώθηκες και εσύ και το βιολί!

- Απλά έχει να κάνει με το πώς καταφέρνεις να μεταδώσεις στον άλλον αυτό που κάνεις. Πώς αποδίδεις το κάθε κομμάτι. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να δώσεις στον ακροατή σου αυτό που θέλει, πάντα με μέτρο.

- Όσο αφορά το χορό που πάλι είναι διαφορετικό το ύφος εκεί?

- Όταν αποδώσεις τα κομμάτια όπως πρέπει δεν έχουμε πρόβλημα νομίζω. Δηλαδή αν παίξω ένα κομμάτι του Σκορδαλού περίπου όπως το έπαιζε εκείνος θα χορέψουν κανονικά.

- Παρόλα αυτά, από οσο γνωρίζω και παρακολουθώ, έχεις μεγάλη απήχηση και στην Αθήνα όταν έρχεσαι. Ακούγεται πάρα πολύ κάθε σου εμφάνιση και μπράβο σου γι’ αυτό που έχεις καταφέρει..

- Δόξα το Θεό, έχω καταφέρει πάνω από όλα να έχω καλούς φίλους. Και παρά το γεγονός ότι κάποιοι φοβούνται (όπως έχω μάθει) να με πλησιάσουν, εγώ είμαι δεκτικός με όλο τον κόσμο. Κάποτε είπαν σ’ ένα φίλο μου ότι..« αυτός δεν πλησιάζεται..» και εκείνος απάντησε «γιατί, έχεις προσπαθήσει ποτέ να το κάνεις και το λες αυτό?». Η αλήθεια είναι πως δεν είχε προσπαθήσει ποτέ, άρα αυτό δεν ισχύει. Προσπαθώ να είμαι πολύ κοντά με τον κόσμο, όμως κάποιες φορές δεν αφήνω να πλησιάσουν παραπάνω απ’ ότι πρέπει όταν κρίνω πως έτσι πρέπει, γιατί δεν θέλω να ξεφεύγουμε από το μέτρο. Προσπαθώ να κρατώ την δουλειά μου σ' ένα επίπεδο και αυτό απαιτώ και από τους συνεργάτες μου. Δεν δέχομαι να με προσβάλλει κανένας και να κάνει οτιδήποτε θα μειώσει την προσωπικότητά μου και προσπαθώ να μην το κάνω κι εγώ αυτό.

- Οδηγίες δέχεσαι να σου δίνουν? «Παίξε πιο αργά ..πιο γρήγορα..» και διάφορα παρόμοια?

- Αυτό μ’ ενοχλεί και να ξέρεις ότι αυτό γίνεται από ανθρώπους που έχουν άγνοια της μουσικής μας. Δεν γίνεται να παίζεις ας πούμε συρτό Ροδινού που είναι αργό κομμάτι και ξαφνικά να σου ζητάει να τρέξεις με χίλια σ’ ένα άλλο πολύ γρήγορο κομμάτι και μετά να έρχεται ο επόμενος και να ζητάει το αντίθετο ή ότι άλλο σκεφτεί εκείνη τη στιγμή. Αυτά μουσικά δεν στέκουν. Κάποιες φορές αναγκάζεσαι ν’ ακολουθήσεις αλλά μέχρι ένα σημείο. Κάτι άλλο επίσης που είχε γίνει κάτι σαν μόδα εδώ στα Χανιά και είμαι ο πρώτος που το άλλαξε αυτό, είναι ότι είχαμε καταλήξει να παίζουμε όλη νύχτα πέντε κομμάτια, επειδή αυτά ζητούσαν. Έχω δουλέψει πολύ και μπορώ να παίξω πάρα πολλά κομμάτια και μ’ ενοχλεί, όπως ενοχλεί και τον κόσμο να παίζουμε όλη νύχτα τα ίδια. Ακόμα και αυτοί που το ζητάνε, αν τους ρωτήσεις στην ουσία τους ενοχλεί.

- Και πώς το σταμάτησες αυτό?

- Δεν τα έπαιζα πάνω από δυο φορές, με ότι κόστος μπορεί να είχε αυτό. Γιατί είχε κόστος και μεγάλο. Έχασα πολύ κόσμο, βγήκαν και είπαν ότι είμαι παράξενος και εγωιστής, αλλά δεν με νοιάζει. Τελικά κατάφερα και το άλλαξα σε μεγάλο βαθμό και πλέον παίζονται πάρα πολλά διαφορετικά κομμάτια.

- Ποια είναι η σχέση σου με το ποτό και την εικόνα που έχει στον κόσμο ένας μεθυσμένος καλλιτέχνης πάνω στο πάλκο? Κατά την άποψη μου, όταν ξεφεύγουμε από το μέτρο είναι πολύ άσχημο και επικίνδυνο παράλληλα..

- Το ξέρω και έχω τύχει σε παρόμοιες καταστάσεις. Έχω πιει και εγώ πολλές φορές και έχει τύχει και να μεθύσω, κάτι το οποίο δεν υπάρχει κανείς να μη του έχει συμβεί, αλλά αναλογικά με τα 30 χρόνια σχεδόν που παίζω, οι φορές που κάτι τέτοιο έχει συμβεί μπορεί να μην είναι πολλές αλλά σαφώς όμως αυτό δεν πρέπει να γίνεται γιατί μεταξύ άλλων δεν αποδίδεις σωστά τη μουσική μας και η εικόνα σου δεν είναι καλή κι αυτό το βλέπεις μετά όταν δεις κάποιο βίντεο.

- Το βίντεο αυτό μπορεί να το έχουν στην κατοχή τους πολλοί, οι οποίοι βιντεοσκοπούσαν τη στιγμή εκείνη. Τι κάνεις όταν το δεις ανεβασμένο στο διαδίκτυο? Ζητάς να το κατεβάσουν?

- Όχι..είμαι της άποψης ότι από τη στιγμή που ανεβαίνεις στο πάλκο, πρέπει να υποστείς και τις συνέπειες για ότι κάνεις. Εις γνώσην μας είναι, πως οποιοσδήποτε μπορεί να βιντεοσκοπεί. Το μόνο που έχω ζητήσει, είναι όταν κάποιος έρθει αρκετά νωρίς, που ακόμα στήνουμε και φτιάχνουμε ήχο και έχουμε ντυθεί ανάλογα και όχι όπως θα παρουσιαστούμε στη σκηνή, να μην μας φωτογραφίζουν και να τραβάνε βίντεο. Εκεί ναι, ζητώ να μην το κάνουν. Η εικόνα μας πρέπει να είναι ανάλογη της δουλειάς μας. Πρέπει να είμαστε καλοντυμένοι στη σκηνή, γιατί το θεωρώ ασέβεια από μέρους των καλλιτεχνών, κάποιων και όχι όλων, να βγαίνουν π.χ με σχισμένα τζην στο πάλκο κι ενώ παίζουν σε γάμο. Η δική μου άποψη είναι και φυσικά δεν την επιβάλω σε κανέναν συνάδελφο πλην των συνεργατών μου.

- Όσο αφορά δηλαδή τους συνεργάτες σου, ζητάς να είναι και εκείνοι ανάλογα ντυμένοι? Είσαι αυστηρός γενικότερα μαζί τους? Έχεις διώξει ποτέ κάποιον από το σχήμα σου λόγω απρεπούς κατά τα δικά σου δεδομένα συμπεριφορας?

- Είμαι ναι, και πλέον ακόμα πιο πολύ και έχω σταματήσει αρκετούς για θέματα συμπεριφοράς... Και  δεν διαπραγματεύομαι πια κάποια πράγματα.

- Είσαι ανοιχτός σε νέες συνεργασίες? Και για να γίνω πιο σαφής, θα συμμετείχες σ’ ένα σχήμα για τις ανάγκες κάποιας εκδήλωσης, με άλλους συναδέρφους σου βιολάτορες?

- Θα ήμουν θετικός σε μια τέτοια πρόσαση αλλά κάτω υπό κάποιες συνθήκες.

- Βοήθησε με λίγο να καταλάβω τι εννοείς..

- Θα πρέπει να υπάρχουν κάποιοι όροι. Θα σου πω για παράδειγμα..ένας όρος θα ήταν, ότι ισχύει για έναν θα ισχύει για όλους.

- Δηλαδή το πόση ώρα θα παίξει ο καθένας, το ύφος που θ’ ακολουθήσει κ.τ.λ..

- Ναι ακριβώς. Θα πρέπει ο ένας να σέβεται τον άλλον, γιατί ξέρεις, σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις που κατά καιρούς έχουν γίνει, κάποιοι το βρίσκουν σαν ευκαιρία να αυτοπροβληθούν. Αυτό δεν το δέχομαι..όταν κάνεις κάτι ομαδικό είναι ομαδικό και όχι να καταλήγει σε ατομικό. Όταν κάτι γίνεται για να φανεί ένα σύνολο και όχι ο εαυτός σου, το κάνεις για να φανεί το σύνολο. Αν θες να φανεί ο εαυτός σου βγες μόνος σου και κάνε ότι θες.

- Πες μου κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει πολύ?

- Πολλά πράγματα έχω μετανιώσει. Αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος κάποια πράγματα δεν θα τα έκανα και σίγουρα θα έκανα κάποια άλλα που ακόμα δεν έχω κάνει..

- Θα ήσουν θετικός ως πατέρας, αν ήθελαν τα παιδιά σου ν’ ακολουθήσουν τον ίδιο με εσένα επαγγελματικό δρόμο?

- Δεν θα ήθελα επαγγελματικά να ασχοληθούν, για το λόγο που σου είπα στην αρχή, ότι είναι μια δουλειά που δεν δουλεύεις με βάση την αξία σου, όμως θέλω να ασχολούνται με τη μουσική για τον εαυτό τους και την παρέα.

- Αισθάνομαι ένα παράπονο...ή κάνω λάθος?

- Όχι δεν είναι παράπονο..νομίζω ότι το έχεις δει κι εσύ ..

- Εγώ θέλω να μου το πεις εσύ και όχι να εκφράσω τι έχω δει εγώ.

- Εγώ Δόξα το Θεό από τον εαυτό μου και τη δουλειά μου είμαι ικανοποιημένος.

- Θεωρείς ότι έχει εισπράξει ο κόσμος από εσένα αυτό που έχεις να του δώσεις?

- Αυτό που ήθελα ναι, νομίζω το έχει εισπράξει.

- Νιώθεις ότι έχεις αδικιθεί? Θεωρείς ότι θα έπρεπε να είσαι πιο ψηλά από ότι είσαι?

- Είμαι αυτό που ήθελα εγώ να είμαι. Θα μπορούσα να παίζω μέρα νύχτα, αλλά δεν το θέλω αυτό. Το έκανα μια χρονιά και ούτε μου άρεσε, ούτε ο οργανισμός μου μπορεί να το αντέξει. Χάνεσαι ακόμα και από τον εαυτό σου και χάνεις πολλά πράγματα. Πλέον αφήνω κάποια κενά, γιατί θεωρώ ότι έτσι συντηρούμαι καλύτερα. Έχω κάποιες ιδέες που δε συμφωνούν με τον επαγγελματικό μου τομέα. Ας πούμε, είχα κάποιες προτάσεις πριν από αρκετά χρόνια από κανάλια που δεν πήγα. Είπα ότι αν πάω σε κανάλια, θα πάω σε συγκεκριμένες εκπομπές.

- Άρα είσαι επιλεκτικός...θέλεις να νιώσεις ότι εκεί που θα παρουσιαστείς θα ξέρουν να σεβαστούν αυτό που κάνεις και αυτό που είσαι..

- Δεν παριστάνω κάποιον απλά δεν δέχομαι να πάει ένας κρητικός καλλιτέχνης σε μια εκπομπή και να χασκογελάνε, να κορϊδεύουν και να κάνουν γκριμάτσες. Δεν είμαστε γελοτοποιοί. Αυτό δεν το δέχομαι.

- Τι έχεις να πεις για τα ΜΜΕ γενικότερα? Για τους εκπροσώπους των ΜΜΕ, τι ζημιά προκαλούν, τι καλό κάνουν, πόσο γνωρίζουν το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται, την ποιότητα των εκπομπών, των καλεσμένων, τις επιλογές της μουσικής, την εκμετάλλευση ή μη της θέσης τους.... και όσο αφορά τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, αλλά και τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα τα οποία ασχολούνται αμιγώς με το κρητικό στοιχείο?

- Στέλλα είναι λίγοι αυτοί που κάνουν καλό και κάποιοι άλλοι που κάνουν κακό δυστυχώς, γιατί έχουν άγνοια του τι αντιπροσωπεύουν.

- Θεωρείς ότι υπάρχουν άτομα που δεν θα έπρεπε να είναι πίσω από ένα μικρόφωνο, απλά τους αναθέτουν μια εκπομπή για να γεμίζουν το χρόνο των σταθμών?

- Εννοείται. Βάζουν τον οποιονδήποτε πλέον. δυστυχώς. Όποιος και να ζητήσει να κάνει μια εκπομπή θα το δεχτούν, κάτι το οποίο δεν υπήρχε παλιά, δε γινόταν.

- Αν για παράδειγμα εγώ σήμερα έχω καλεσμένο εσένα και αύριο ακούσεις να έχω έναν καλεσμένο, ο οποίος όχι απλά δεν έχει κάτι να πει και να προσφέρει, αλλά αντίθετα προσβάλλει την όλη προσπάθεια που γίνεται από σένα και κάποιους αξιόλογους συναδέρφους σου. Θα νιώσεις άσχημα? Θα προσβληθείς? Θα αισθανθείς ότι σας βάζω στην ίδια μοίρα ή θα σε αφήσει εντελώς αδιάφορο?

- Άσχημα θα πρέπει να νιώσεις εσύ αν το κάνεις και όχι εγώ. Αν με βάζεις στην ίδια μοίρα, δεν είναι κάτι που θα με προβληματίσει. Την γνώμη κάποιου δεν μπορείς να την κατευθύνεις και να την στρέψεις εκεί που θες εσύ. Θες να με βάλεις στην ίδια μοίρα , θες να με βάλεις παρακάτω ή παραπάνω, αυτό θα το κρίνεις εσύ. Δεν μπορώ να το επιβάλλω εγώ.

- Παρόλα αυτά θα δεχόσουν μια τέτοια πρόσκληση, αν εις γνώσην σου συνέβαινε κάτι τέτοιο? Γιατί αν δεν το ξέρεις αλλάζει, δεν έχεις ευθύνη.

- Γενικά δεν πάω οπουδήποτε να δώσω μια συνέντευξη. Επιλέγω... και εκεί που πηγαίνω, είναι εκεί που νομίζω ότι αξίζει και με προσεγγίζουν με τον τρόπο που πρέπει. Ούτε ποτέ πήρα κάποιον τηλέφωνο να ζητήσω να με καλέσει στην εκπομπή του.

- Θέλω έτσι σαν επίλογο της συνέντευξης αυτής, να μου πείς τι θα ήθελες να είναι αυτό που θα λένε τα παιδιά σου μεγαλώνοντας για σένα? Τι να σε έχει χαρακτηρίσει στην ψυχή τους?

- Ο κάθε γονιός θέλει τα παιδιά του να είναι υπερήφανα αυτόν . Θα ήθελα να είναι υπερήφανα για τον πατέρα τους ως άνθρωπο.

- Και τι θα ήθελες αντίστοιχα να έχει μείνει στον κόσμο από σένα? Ποιοί χαρακτηρισμοί θες να συνοδεύουν το όνομά σου?

- Θέλω πάνω από όλα να τους έχει μείνει κάτι καλό σαν άνθρωπος και μετά να έχω αφήσει και κάτι καλό στη μουσική μας. Πάνω από όλα να τους έχει μείνει η ανθρώπινη πλευρά και να λένε ότι ο Ηλίας Χορευτάκης που έπαιζε βιολί, ήταν καλός άνθρωπος.

- Θα ήθελες ν’ αποτελέσεις και πρότυπο για τους νεότερους? Είναι ένα όνειρό σου αυτό?

- Υπάρχουν αρκετά νέα παιδιά και είναι μεγάλη μου χαρά αυτό, που μ’ έχουν ως πρότυπο και προσπαθούν να μου μοιάσουν. Είναι κάτι που με τιμά και μου δείχνει πως κάτι καλό έχω κάνει. Αυτό που θα τα συμβούλευα όμως, είναι να προσπαθήσουν να αποκτήσουν το δικό τους χαρακτήρα, τη δική τους μουσική ταυτότητα.

- Θα ήθελα και ένα μήνυμα για τον κόσμο. Αν τον είχες μπροστά σου τι θα ήθελες να του πεις?

- Τι να πρωτοπείς στον κόσμο...είναι τόσα πολλά τα προβλήματα σήμερα που πάνω από ολά είναι να έχει υγεία, υπομονή γιατί είναι απαραίτητη και να διασκεδάζει. Να μην κλείνεται στα προβλήματα του να στεναχωριέται, γιατί η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε.

- Και μια ευχή για το νέο cd «Μάνα μου»..

- Να είναι ευχαριστημένη η μάνα μου από εκεί πάνω και να το αγαπήσει ο κόσμος.

 

Αυτός ήταν ο Ηλίας Χορευτάκης! Ένας απόλυτα ειλικρινής και αληθινός άνθρωπος, με καθαρή καρδιά και μεγάλη ψυχή. Μια ψυχή υπερήφανη, γεμάτη δύναμη και αδυναμίες, που της δίνουν έναν χαρακτήρα ιδιαίτερο και ζεστό. Μια ψυχή γεμάτη αγάπη, που ξέρει να προσφέρει, να δίνει... μια ψυχή που δεν συγχωρεί το άδικο και δε συμβιβάζεται με το λίγο και το μέτριο. Ένας άνθρωπος που θέλει να θυμάται πάντα τον προορισμό του, να βαδίζει πάνω στα μονοπάτια που οδηγούν στον απώτερο στόχο του..να παραμείνει άνθρωπος!!
Προσωπικά, θα ήθελα να τον ευχαριστήσω και δημόσια που δέχτηκε την πρόσκληση μου, να μου παραχωρήσει αυτήν την συνέντευξη. Μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω πρώτα εγώ και στη συνέχεια να μπορέσω να αποκαλύψω κάποιες άγνωστες πτυχές του και σε εσάς.. Τον ευχαριστώ που μ’ έκανε να αισθανθώ περήφανη για την επιλογή μου και όπως κάθε μου καλεσμένος έτσι και ο ίδιος, δεν διέψευσε το έντικτο μου, που έλεγε ότι αυτός ο άνθρωπος αξίζει. Και αξίζει πολλά...

Του εύχομαι ολόψυχα να τα έχει όλα όσα αξίζει!!

Ακούστε ένα μικρό δείγμα της εξαιρετικής, ολοκαίνουριας δισκογραφικής δουλειάς, με τίτλο "Μάνα μου", του Ηλία Χορευτάκη.