ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΝΩΛΑΡΑΚΗΣ "κάθε άνθρωπος προσπαθεί μέχρι αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει..."

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΝΩΛΑΡΑΚΗΣ "κάθε άνθρωπος προσπαθεί μέχρι αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει..."

stellasiteΣυνέντευξη: Στέλλα Κοντάκη [24.3.2017 ΑΘΗΝΑ]

Μια αναμονή στο αεροδρόμιο για την επόμενη πτήση, μου έδωσε την ευκαιρία να συναντήσω τον Ανδρέα Μανωλαράκη και να κάνουμε αυτήν την πολύ όμορφη συζήτηση. Ήταν προγραμματισμένη να γίνει πολύ καιρό πριν, αλλά δυσκολευτήκαμε να βρούμε κοινό χρόνο για να πραγματοποιηθεί. Τελικά, δόθηκε η ευκαιρία και υπό τους ήχους των αεροπλάνων που απογειώνονταν για τον προορισμό τους, ανοίξαμε κάποιες σελίδες από το κεφάλαιο της ζωής του και της επαγγελματικής του πορείας. Μιας πορείας, που επαγγελματικά απογειώνεται κάθε μέρα, αλλά προσωπικά ο ίδιος, παραμένει προσγειωμένος και προσκολλημένος σταθερά στη γη!
Ο Ανδρέας, έχοντας καταγωγή από τα όμορφα Χανιά μας, έχει καταφέρει να ξεχωρίσει στο κρητικό μουσικό στερέωμα, με το ταλέντο του, αλλά και τον αξιόλογο χαρακτήρα του. Είναι ένας καλλιτέχνης, που όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, διακρίνεται από πολλές αρετές και ήθος, ένας άνθρωπος με πολύ σεβασμό για τους ανθρώπους, που ξέρει να εκτιμάει την αγάπη που απλόχερα του χαρίζει ο κόσμος και σε κάθε ευκαιρία, δε ξεχνά να πει ένα ευχαριστώ από καρδιάς.
Δεν ξέρω πόσες φορές το άκουσα σε αυτή τη συνέντευξη... σε κάθε φράση του, ευχαριστούσε τους συνεργάτες του και τους ανθρώπους που τον στηρίζουν.. Έχει μεγάλη αξία να ξέρεις να εκτιμάς, να ξέρεις να λες ευχαριστώ, να αντιλαμβάνεσαι, ότι μόνος του κανείς δεν καταφέρνει τίποτα..να μοιράζεσαι το «βάρος» της επιτυχίας, με αυτούς που συνετέλεσαν σε αυτήν..
Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε τον Ανδρέα Μανωλαράκη και να δούμε τι είχε να μας πει...

Θα ήθελα να σε καλοσωρίσω στην ιστοσελίδα μας και να σε ευχαριστήσω που αποδέχτηκες την πρόταση μου, να μου δώσεις αυτή τη συνέντευξη. Στόχος μου είναι μέσα από αυτό, να καταφέρουμε να σε γνωρίσουμε λίγο παραπάνω και σαν άνθρωπο, γιατί θεωρώ ότι ο κόσμος θέλει να του δίνεται η δυνατότητα να έχει μια πιο σφαιρική εικόνα, για τους καλλιτέχνες που αγαπάει και θαυμάζει. Είσαι ένας πολύ νέος καλλιτέχνης, μόλις 29 ετών και ήδη κρατάς στα χέρια σου, τη δεύτερη δισκογραφική σου δουλειά. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες ώστε μέχρι σήμερα να το έχεις καταφέρει αυτό?

Σε ευχαριστώ πολύ κι εγώ Στέλλα για την πρόσκληση σου! Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα σε πολύ μικρή ηλικία, όταν ήμουν 9 ετών. Πάντα μου άρεσε πολύ η μουσική και αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερός που μου δόθηκε η ευκαιρία, να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό που τόσο πολύ αγαπώ, γιατί κακά τα ψέματα..από τη στιγμή που παίρνεις χρήματα γι’ αυτό που κάνεις είναι επάγγελμα.

andreas

Τι ονειρευόσουν να γίνεις? Ξέρω ότι αυτό δεν ήταν το όνειρο σου...

Όχι, δεν ήταν... Δεν είχα σκεφτεί όμως, τι θα ήθελα να γίνω μεγαλώνοντας. Ήμουν πολύ μικρός ακόμα όταν ξεκίνησα, για να έχω καταλήξει κάπου.

Ποια ήταν τα πρότυπα σου?

θεωρώ, πως όταν ασχοληθείς με την παραδοσιακή μουσική, πρέπει να μελετήσεις όλους τους παλιούς και μεγάλους καλλιτέχνες και είμαστε πολύ τυχεροί που υπήρχαν και υπάρχουν, αφήνοντας ένα τόσο μεγάλο έργο για εμάς τους νεότερους. Σαφώς, υπήρχαν κάποια προσωπικά πρότυπα για τον καθένα μας. Μερικοί από αυτούς για μένα, είναι ο Βασίλης Σκουλάς και ο Ψαραντώνης, αλλά θαύμαζα πολύ σαν μουσικό και σαν άνθρωπο, τον Γιώργη Τσουρουπάκη, που δυστυχώς χάσαμε τόσο νέο.

Αναρωτιέμαι πώς και δε σε κέρδισε το βιολί και ασχολήθηκες με τη λύρα? Γενικότερα δεν θυμίζει καθόλου Χανιά, η μουσική σου ταυτότητα, αλλά ούτε και τα πρότυπά σου έχουν ρίζες από εκεί..

Δεν τα ξεχωρίζω μέσα μου, ούτε κατατάσσω τη μουσική μας ανά περιοχή και βάσει καταγωγής. Έτυχε και μου άρεσε περισσότερο η λύρα, όμως θαυμάζω όλα τα όργανα που εντάσσονται στην κρητική παραδοσιακή μουσική.

Έχοντας λοιπόν ως πρότυπο αυτούς, τους αναμφισβήτα μεγάλους καλλιτέχνες, θέλω να μου πεις, πόσο δύσκολο ήταν για σένα να διαφοροποιηθείς και ν’ αποκτησεις τη δική σου μουσική ταυτότητα?

Δεν βρίσκω καμιά δυσκολία σε αυτό, όταν κάνεις αυτό που αισθάνεσαι σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα. Αρκεί απλά να βγάλεις την ψυχή σου στη μουσική. Έχεις δίκιο φυσικά να το ρωτάς αυτό, γιατί όταν ένα παιδί μελετάει κάποιον περισσότερο, σαφώς και παίρνει στοιχεία από το ύφος του. Από ένα σημείο και μετά όμως, αν ζεις πραγματικά αυτό που κάνεις, αν το αγαπάς, βγαίνει αυτό που έχεις μέσα σου και κάπως έτσι διαφοροποιείσαι και αποκτάς τη δική σου ταυτότητα.

Πιστεύεις ότι οι νέοι μιμούνται τους παλαιότερους γενικότερα?

Ναι, αυτό συμβαίνει, αν και εγώ δεν θα το έλεγα μίμηση. Είναι λογικό να επηρρεάζεσαι σ’ ένα βαθμό από το πρότυπό σου, μελετώντας το και θαυμάζοντας το τόσο πολύ.

Πόσο σημαντικό θεωρείς ότι είναι, κάθε νέος καλλιτέχνης, να πάει ένα βήμα παραπέρα και να δημιουργήσει κάτι δικό του? Να μην μείνει στα γνώριμα και σίγουρα, παλιά μουσικά μονοπάτια..

Για μένα το να δημιουργείς κάτι δικό σου και να εξελίσσεσαι μέσα από αυτό, αποτελεί αρχή. Αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και μουσικοί του τόπου μας, μας άφησαν ένα τεράστιο πλούτο, αλλά πρέπει ν’αφήσουμε κάτι κι εμείς, σε αυτούς που ακολουθούν. Είμαι υπέρ της δημιουργίας και της εξέλιξης, αλλά κατά της αλλοίωσης. Πρέπει ν’ αγγίζουμε με σεβασμό ότι κρατάμε στα χέρια μας. Αυτό πιστεύω ότι το έχω κάνει πράξη και στις δύο δισκογραφικές μου δουλειές.

Το 2014 πήρες το «βάπτισμα του πυρός» δισκογραφικά, με «Τα όμορφα λόγια», που έγινε χρυσό, αφού ο κόσμος το αγκάλιασε με πολύ αγάπη.. Περίμενες τόσο μεγάλη επιτυχία στο ξεκίνημα σου? Πώς σε κάνει να αισθάνεσαι αυτό?

Δεν το περίμενα, όχι. Το συναίσθημα είναι μοναδικό και ιδιαίτερο, εφόσον ήταν το πρώτο δισκογραφικό μου βήμα. Είναι πολύ όμορφο να έχεις τέτοιο ξεκίνημα, σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις και σε γεμίζει ευθύνη παράλληλα, ν’ ανταποκριθείς και στη συνέχεια. Το μόνο που έχω να πω, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς, τόσο στους συνεργάτες μου και στους συντελεστές αυτής της δουλειάς, όσο και στον κόσμο, που είναι ο τελικός αποδέκτης και το στήριξε ένθερμα με τη δική του αγάπη. Νιώθω πολύ τυχερός και ευγνώμον για όση αγάπη έλαβα από το ξεκίνημα μου και ειλικρινά ευχαριστώ πάρα πολύ! Να σου πω φυσικά, ότι τα νούμερα για μένα δεν έχουν σημασία..αν γίνει χρυσό ή όχι. Αξίζει όσο τίποτα, αυτό που βιώνω σε κάθε γλέντι και σε κάθε εμφάνιση. Πρόσφατα ταξιδέψαμε στη Αυστραλία και στο Μόντρεαλ, τόσα μίλια μακρυά..και ήξεραν όλοι τα τραγούδια μου απ’ έξω! Πώς να περιγράψει κανείς αυτό το συναίσθημα? Με ποια νούμερα να το συγκρίνεις?
Αυτή είναι η «αμοιβή» του καλλιτέχνη κι όχι τα νούμερα...

Παρατηρώ και τώρα που συνομιλούμε, αλλά και σε ζωντανές εμφανίσεις σου που έχω παρακολουθήσει, πως είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, σεμνός και χωρίς καμία έπαρση σαν καλλιτέχνης. Αυτό, είναι κάτι που δε συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις στο επάγγελμα σου , αλλά και σε άλλα επαγγέλματα, που κάποιος «εκτίθεται» στο ευρύ κοινό..

Δεν υπάρχει κανένας λόγος ν’ αλλοιωθεί κανείς κα ν’ αποκτήσει έπαρση και υπεροψία. Και θα σου πω, πώς το αντιλαμβάνομαι αυτό. Κάποτε πήγαινα κι εγώ σαν θεατής και παρακολουθούσα διάφορους καλλιτέχνες. Αυτό αργότερα, αποτέλεσε ένα μάθημα για μένα, βλέποντας θετικά και αρνητικά στοιχεία, τα οποία σε συνδιασμό με το χαρακτήρα μου, με κάνουν να είμαι απλός και χωρίς έπαρση. Δεν βλέπω το λόγο να έχει κανείς έπαρση. Ένα επάγγελμα είναι κι αυτό που δε σε διαφοροποιεί σαν άνθρωπο, από τους άλλους ανθρώπους.

Κάτι που επίσης έχω παρατηρήσει, είναι ότι σαν σχήμα, σας διακρίνει η ομαδικότητα και το δέσιμο μεταξύ σας. Ίσως είναι και αυτό ένα από τα συστατικά της επιτυχίας σας?

Μόνος του δεν μπορεί να κάνει κανένας τίποτα στη ζωή. Είμαστε μια ομάδα, που όλοι μαζί επενδύουμε ψυχικά και σωματικά σε αυτό που κάνουμε και νιώθω πολύ τυχερός που έχω αυτούς τους μουσικούς, που παράλληλα είναι και φίλοι μου πάνω από όλα και αυτό είναι βασικό. Περνάμε λόγω δουλειάς, πάρα πολλές ώρες μαζί και πρέπει να υπάρχει ένα καλό κλίμα κι όχι να προσπαθούμε να υπάρξει.

Δε σου κάνω τυχαία αυτήν την ερώτηση... Έχω δει πολλά να συμβαίνουν σε συνεργασίες και αναρωτιέμαι, μήπως τελικά δεν είναι τυχαίο που κάποια σχήματα έχουν μεγάλη επιτυχία και κάποια όχι, εξ’ αιτίας και αυτού του παράγοντα.. της μη συλλογικής δουλειάς και της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των μελών ενός σχήματος?

Το ομαδικό πνεύμα σ’ ένα σχήμα, είνα ότι πιο σημαντικό. Μπορεί ένα σχήμα ν’ αποτελείται από 4 ή 5 ανθρώπους και να προβάλλεται ουσιαστικά ο ένας, που συνήθως είναι ο λυράρης και σε αρκετές περιπτώσεις ο λαουτιέρης, όμως αν δεν υπάρχει συνοχή στην ομάδα, δεν μπορεί να πάει μπροστά. Εμείς σαν ομάδα, πριν κάνουμε οτιδήποτε, συζητάμε πολύ μεταξύ μας, ακούγονται όλες οι απόψεις, αποφασίζουμε και προχωράμε. Είμαι πολύ τυχερός, θα το ξαναπώ, που έχω αυτούς τους μουσικούς δίπλα μου και τους ευχαριστώ!

Ποιες είναι οι σχέσεις σου με συναδέλφους από το χώρο? Υπάρχουν φιλίες ή ανταγωνισμός?

Ναι, υπάρχυν φιλίες και με ορισμένους πολύ σημαντικές και δεμένες. Υπάρχουν και πολύ όμορφες συνεργασίες επίσης! Δεν πιστεύω πως υπάρχει ανταγωνισμός. Πιστεύω πως στην εποχή μας έχουν ξεπεραστεί αυτά τα πράγματα.

Πιστεύεις δηλαδή πως έχει εξαλλειφθεί ο ανταγωνισμός? Πως όλοι έχουν κοινό όραμα και βάσει αυτού στηρίζουν και συναδέλφους τους που παλεύουν γι’ αυτό?

Θεωρώ, ότι τα κρούσματα του ανταγωνισμού πλέον, είναι ελάχιστα και μεμονωμένα. Προσωπικά, δεν έχω νιώσει ανταγωνισμό στο πρόσωπο μου και ούτε ο ίδιος ανταγωνίζομαι συναδέλφους. Όλοι είμαστε εδώ, να υπηρετήσουμε την κρητική μουσική όσο καλύτερα μπορούμε και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ο καθένας. Υπάρχει στο βαθμό που υπάρχει , ένας υγιής ανταγωνισμός, που αυτός είναι εύλογο και αναγκαίο να υπάρχει, για να γινόμαστε καλύτεροι.

Ποιο στοιχείο κατά τη γνώμη σου κάνει έναν καλλιτέχνη να ξεχωρίζει?

Να βάζει την ψυχή του σε ότι κάνει και αφού ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αυτό που καταθέτει μέσα από την ψυχή του, θα είναι επίσης μοναδικό και ξεχωριστό.

Πού πιστεύεις ότι οφείλεται το γεγονός, ότι ενώ κάποιοι καλλιτέχνες έχουν το ανάλογο ταλέντο, δεν καταφέρνουν ποτέ να κάνουν μεγάλη καριέρα?

Αν και δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος ν' απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση, θα σου πω μόνο, ότι πιστεύω πως κάθε άνθρωπος προσπαθεί μέχρι αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει...

Ακούμε συχνά τους όρους «παραδοσιακό» και «έντεχνο». Πρέπει να έχει ταμπέλες η μουσική μας?

Όχι και προσωπικά δε χωρίζω τη μουσική σε κατηγορίες. Τη χωρίζουμε σε κατηγορίες μόνο για να τη ξεχωρίσουμε βάσει πολιτισμού, από τόπο σε τόπο. Δεν υπάρχει έντεχνο και μη..όλα έχουν τέχνη. Κατά την ταπεινή μου άποψη, έχουμε μπερδέψει λίγο και την έννοια του «παραδοσιακού».

Γιατί?

Θεωρώ ένα τραγούδι παραδοσιακό με δυο μορφές – κατηγορίες. Αυτό που λαμβάνω και αυτό που θα δώσω. Αυτό που έχω λάβει και παίζω μετά από τόσα χρόνια, είναι παραδοσιακό τραγούδι. Αυτό που θα δώσω εγώ και η δική μου γενιά, θα φανεί στο μέλλον αν είναι παραδοσιακό...αν έχουν μείνει και τα έχουν παραλάβει οι επόμενες γενιές και συνεχίζουν να τα παίζουν. Αυτήν την έννοια δίνω στον όρο «παραδοσιακό».

Άρα ο χρόνος θα είναι ο τελικός κριτής, που θα κατατάξει κάθε τραγούδι σε παραδοσιακό ή μη?

Ακριβώς! Όλα τα παλιά τραγούδια που παίζουμε εμείς τώρα είναι παραδοσιακά. Αν είναι και τα δικά μας, θα το δούμε σε μερικά χρόνια.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο που κάνει την παράδοση μας να ξεχωρίζει από τις παραδόσεις της υπόλοιπης Ελλάδας? Αν θεωρείς ότι ξεχωρίζει..

Πώς να σου απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση? Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Όλο το νησί μας είναι ιδιαίτερο! Η μουσική μας πιστεύω, είναι το πιο έντονο στοιχείο που μας διαφοροποιεί και μας ξεχωρίζει. Μπορώ να σου μιλάω ατέλειωτες ώρες για τη μουσική μας και να σου λέω μόνο καλά.

Εκτός από τη μουσική μας παράδοση, τι άλλο σε κάνει περήφανο για τον τόπο μας?

Τα πάντα! Και ο αέρας που αναπνέουμε στην Κρήτη είναι ξεχωριστός!

Μόλις κυκλοφόρησε η 2η δισκογραφική σου δουλειά, από το Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι «ΣΕΙΣΤΡΟΝ ΑΕΡΑΚΗΣ», με τίτλο

«Μελαχρινή μου κόρη»

cd

Μουσικές έγραψαν οι: Νίκος Στρατάκης, Λευτέρης Στριλιγκάς, Δημοσθένης Τσακαλάκης , Βασίλης Κοκοτσάκης, Γιώργος Στριλιγκάς, αλλά και εσύ.
Τις μουσικές αυτές, ‘έντυσαν’ με τους στίχους τους οι: Δέσποινα Σπαντιδάκη, Βασίλης Κοκοτσάκης, Μύρων Σκουλάς, Σήφης Δοκιμάκης, Γιώργος Στριλιγκάς, Νίκος Στρατάκης και Γιάννης Βαρδουλάκης.

Πες μου αν κάποιο από τα τραγούδια που περιλαμβανει το νέο σου cd το ξεχωρίζεις και γιατί?

Ξεχωρίζω 13 τραγούδια από την πρώτη δουλειά και 12 από την δεύτερη!

Πώς γίνεται να μην αγαπάς κάποιο περισσότερο?

Δεν έχω βάλει κανένα τραγούδι σε δισκογραφία, έτσι απλά για να μπει. Το καθένα από αυτά, έχει περάσει από διάφορα φίλτρα του μυαλού μου και των συνεργατών μου για να μπει. Δεν βιάζομαι να κάνω κάτι. Μεσολάβησαν δυο χρόνια από την πρώτη δουλειά, μέχρι να προχωρήσω στη δεύτερη και όλο αυτό με συλλογική δουλειά. Δεν καταλήξαμε σε αυτά τα τραγούδια τυχαία. Επιλέξαμε μέσα από πολλά και βγήκαν αυτά τα δυο cd. Αισθάνομαι σαν να είναι όλα παιδιά μου, τα αγαπώ και δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο.

Τι σε γεμίζει περισσότερο? Η δημιουργία ή η ερμηνεία ενός τραγουδιού?

Το καθένα έχει διαφορετικό συναίσθημα. Δεν θα έλεγα πως θεωρώ τον εαυτό μου συνθέτη, ούτε στιγουργό. Άλλά όταν γράφεις ένα τραγούδι το συναίσθημα είναι ιδιαίτερο. Εξίσου ιδιαίτερο και όταν ερμηνεύεις ένα τραγούδι για πρώτη φορά. Ένα νέο τραγούδι, που ο ακροατής για πρώτη φορά θα το ακούσει από σένα. Άρα και τα δυο έχουν τα δικά τους ξεχωριστά συναισθήματα.

Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σου ως άνθρωπος?

Ο αυθορμητισμός..

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη αρετή ενός ανθρώπου?

Να είναι αληθινός! Όταν είσαι αληθινός, μπορείς να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, αλλά και τους γύρω σου.

Τι σε κερδίζει σ’ έναν άνθρωπο?

Η ειλικρίνεια..

Εμπιστεύεσαι εύκολα ανθρώπους?

Δυστυχώς όχι..

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος?

Φοβάμαι μη χάσω αγαπημένα μου πρόσωπα. Φοβάμαι όταν φεύγουν απ’ τη ζωή..από δίπλα μου...
Έτυχε σε μικρή ηλικία να χάσω δικά μου αγαπημένα πρόσωπα και τη σκηνή αυτή φοβάμαι να την ξαναζήσω. Δε φοβάμαι το δικό μου θάνατο..είναι μια σκέψη που σε αναλλώνει. Αλλά φοβάμαι την απώλεια γενικότερα..

Ποια είναι η αγαπημένη σου φράση ή ρητό?

Θα σου απαντήσω με μια μαντινάδα της Βούλας Χανιωτάκη - Μπαστάκη:

« Να σέβεσαι, να εκτιμάς, όμορφους να ‘χεις τρόπους...
πράγματα απλά τους κάνουνε..σπουδαίους τους ανθρώπους...»

Πες μου ποια θεωρείς την καλύτερη συμβουλή που κάποιος σου έδωσε ποτέ..

Να είμαι ο εαυτός μου..

Την τηρείς?

Ευτυχώς ή δυστυχώς ναι!

Ποια θα ήταν η δική σου συμβουλή σ’ έναν νεότερο, που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο?

Αν και είμαι πολύ νέος ακόμα για να είμαι σε θέση να δώσω συμβουλή, το μόνο που θα μπορούσα να πω, είναι να είναι απόλυτα κατασταλλαγμένος σε αυτό που ξεκινάει να κάνει, να το αγαπάει πολύ, να το σέβεται, να το κάνει με μεράκι και να παλεύει γι’ αυτό.

Αν υπήρχαν κρητικά talent show θα συμμετείχες?

Γενικά πιστεύω, πως ότι είναι να γίνει θα γίνει...αρκεί να το αγαπάς και να συνεργάζεσαι με τους σωστούς ανθρώπους. Δε νομίζω ότι προσφέρουν κάτι αυτά τα σόου, προσωρινή προβολή ίσως.. Αλλά ότι αξίζει αργά ή γρήγορα θα βρει το δρόμο του.

Δέχεσαι κριτικές? Πώς αντιδράς σε τυχόν αρνητικές κριτικές?

Δέχομαι κάθε είδους κριτική. Και η αρνητική κριτική καλή είναι ..σε προβληματίζει να σκεφτείς περισσότερο. Αν η κριτική είναι σωστή τη δέχομαι. Κανένας δεν είναι τέλειος. Αν έχω κάνει λάθος, σαφώς θα προσπαθήσω να το διορθώσω.

Κι αν ακούσεις να κυκλοφορεί κάτι ψευδές για το πρόσωπο σου? Είναι κάτι που συχνά συμβαίνει σε κάθε τομέα, σε ανθρώπους που βρίσκονται στο προσκύνιο.

Μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει..αυτό δε μπορείς να το αποφύγεις. Εγώ απλά αποβάλλω αρνητικούς ανθρώπους από τη ζωή μου , δε τους χρειάζομαι... Γενικά κάνω αυτό που αισθάνομαι και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος κάθε μέρα.

Τι είναι αυτό που αγαπάς να κάνεις εκτός μουσικής, στον ελεύθερο σου χρόνο?

Το κυνήγι! Είμαι λάτρης της φύσης...εκεί ηρεμώ..!!

Αν σου έλεγα να δώσεις ένα χρώμα στη δική σου ζωή και ένα χρώμα στη ζωή γενικότερα?

Θα έδινα μόνο το χρώμα της φύσης! Τα χρώματα της φύσης έχουν πολλές εναλλαγές, όπως και η ζωή... Άλλοτε κυριαρχεί το φως και άλλοτε το σκοτάδι.. έτσι και στη ζωή. Έχει τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της, αλλά όλες μαζί είναι η ίδια η ζωή...

Τελευταία, μέσα από τις καταστάσεις που βιώνουμε, τα χρώματα αυτά έχουν γίνει λίγο πιο σκούρα.. Θεωρείς ότι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό? Θέλω την άποψη σου ως νέος..

Έιμαστε αναμφισβήτα ένας πολύ δυνατός λαός. Το έχουμε αποδείξει άπειρες φορές αυτό. Έχουμε αξίες, ήθη, έθιμα και πολιτισμό. Αυτά προσπαθούν να πάρουν, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Κι άλλοι προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ούτε αυτοί θα τα καταφέρουν...

Ποιος κατά τη γνώμη σου, είναι ο έσχατος βαθμός δυστυχίας σ’ έναν άνθρωπο?

Να μην έχεις φίλους. Η φιλία είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Και θεωρώ ότι έχει κι άλλες μορφές πέραν της γνωστής. Φίλος μπορεί να είναι και ο άνθρωπος που σε έφερε στη ζωή και σε αγαπάει περισσότερο από τον καθένα και θέλει πάνω από όλους και όλα μόνο το καλό σου..κι εσύ ως μητέρα το γνωρίζεις καλύτερα από μένα αυτό. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι η οικογένειά του. Θυμάμαι πάντα τον πατέρα μου να μου λέει... «ο καλύτερος σου φίλος είναι το σπίτι σου και μετά όλοι οι υπόλοιποι...». Πρέπει να έχουμε φίλους γενικότερα και να είμαστε πολύ επιλεκτικοί στις φιλίες μας, αυτοί είναι οι δικοί μας άνθρωποι και είναι απαραίτητοι στη ζωή μας.

Αν ξαφνικά σου έλεγαν ότι πρέπει να εγκαταλείψεις το σπίτι σου.. Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα ή το μόνο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου? Κάτι που χωρίς αυτό δε ζεις...

Την ξέρεις την απάντηση... Τα όργανα που έχω.. η μουσική μου.. η ζωή μου....

Ας υποθέσουμε πως η ευτυχία είναι ένα παζλ... Ποιο κομμάτι λείπει, αν λείπει από το δικό σου παζλ για να ολοκληρωθεί η προσωπική σου ευτυχία ως άνθρωπος?

Δόξα τον Θεό είμαι πολύ καλά, είμαι ευτυχισμένος με τη ζωή μου και δε μου λείπει κάτι. Μελλοντικά θα συμπλήρωνε την προσωπική μου ευτυχία, η δημιουργία μιας όμορφης οικογένειας.

Πόσο εύκολο πιστεύεις πως είναι αυτό, βάσει του επαγγέλματος σου?

Πολύ εύκολο είναι! Αν θες να κάνεις οικογένεια, σε ότι επάγγελμα κι αν κάνεις, δεν υπάρχει καμία δυσκολία. Αρκεί πραγματικά να το θες. Αν βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο, να σε αγαπάει όπως είσαι και να σε κατανοεί, όλα είναι εύκολα. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός και από τις δυο πλευρές.

Πώς ονειρεύεσαι να δεις τον εαυτό σου λίγα χρονια μετά?

Θέλω να περνάω όμορφα με ότι κάνω και να μου γεμίζει τη ζωή. Ζω το σήμερα γιατί το αύριο το καθορίζει μόνο ο Θεός!

Τελικά, τίποτα στη ζωή αυτή δεν είναι τυχαίο... Όταν είσαι σωστός άνθρωπος, με αγάπη, σεβασμό και μεράκι σε αυτό που κάνεις και όταν η φύση σ’ έχει προικίσει με αυτό το χάρισμα, τότε δε μπορεί, παρά να είναι ανοιχτός κάθε δρόμος που ονειρεύεσαι να διαβείς...
Ο Ανδρέας Μανωλαράκης, ζει το όνειρό του...το βλέπει να παίρνει «σάρκα και οστά» κάθε μέρα, αλλά κανείς δε του το χάρισε αυτό. Το κέρδισε, με διαρκή προσπάθεια, σωστές επιλογές, ήθος και αξιοπρέπεια. Συνεχίζει βήμα – βήμα το δρόμο που χάραξε, απλός και σεμνός όπως ξεκίνησε και γνωρίζει πολύ καλά, πως σε αυτή τη διαδρομή δεν είναι μόνος... Έχει την οικογένειά του, τους φίλους τους, τους πολύτιμους συνεργάτες του και τον κόσμο, που τον στηρίζει και τον αγκαλιάζει με πολύ αγάπη. Αυτή η αγάπη, όσο θα τον ακολουθεί, θα φωτίζει το μέλλον και τα όνειρα του... Ευχή μας.. η διαδρομή αυτή, να είναι πολύ μεγάλη!!

«Μελαχρινή μου κόρη»

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ >> "ΣΕΙΣΤΡΟΝ ΑΕΡΑΚΗΣ"